Discussie: ..::Mijn Enig Alternatief::..

Ouafaa


Met een grote grijns op me gezicht loop ik over het hete zand, ik voel de korrels tussen mijn tenen en haal diep adem. Eindelijk! Ik was van het gips af, ik kon gewoon lopen zonder die verdomde krukken. Ik liep door totdat ik ook het water voelde, ik kijk op en voel me eindelijk echt opgelucht, nu ik zo bij het water stond, voelde ik me zo vrij. En eindelijk eens alleen, alleen met mijn gedachten.

De dames hadden me in het ziekenhuis achter gelaten en waren de stad in gegaan. Dus ben ik maar naar het strand gelopen dat vlak bij het ziekenhuis lag.

De afgelopen weken waren vreselijk geweest, mijn tante had me letterlijk het leven zuur gemaakt en ergens was ik blij dat ik nu even weg was daar. Naila had nog steeds niks van zich laten horen. En langzaam begon ik te geloven dat ik Nederland nooit meer terug zou zien. Niet zolang mijn vader de papieren bij zich had. Ik zuchtte voor de zoveelste keer en bekeek toen mijn enkel. Het zag er nog pijnlijk uit maar ik kon in elk geval normaal lopen. Dit betekende dat ik het huishouden weer kon gaan overnemen. Ik zuchtte bij die laatste gedachte en ging op het zand zitten.

Vroeger was Marokko voor mij een vakantieland, het land waar ik altijd zo erg naar verlangde maar nu had ik het wel gezien, ik wilde terug naar Nederland. Naar het land waar ik mezelf kon zijn, waar ik de vrijheid had alles te doen wat ik wilde doen. Marokko was en bleef een vakantieland, ik had het hier geweldig naar me zin omdat het tijdelijk was, onder de vooruitzicht dat we na die weken terug gingen naar het vertrouwde kikkerlandje.

De herinnering aan mijn laatste vakantie hier samen met Naila bezorgt me een glimlach op mijn gezicht. We hadden de grootste lol gehad, dag en nacht samen geweest en de raarste dingen hadden we in dit stadje uitgehaald. Ik miste haar zo, ze was de zus die ik nooit heb gehad, de broer die ik door het verdriet om mijn moeder heb verloren, ze zorgde voor me, en steunde me in de mindere tijden. Tja, Naila ik hoopte haar heel snel weer te zien want dit nog langer volhouden kon ik niet. Ik stond op en zuchtend loop ik over het zand om het strand te verlaten. Ik moest Ilham en Salima vinden, zonder hen zou ik niet naar huis kunnen. Me tante zou me vermoorden en hoe dan ook zou ik de schuld krijgen, en dat betekende niets goeds de komende tijd. Ach ja, ik zou het wel redden, zoals het me de afgelopen tijd was gelukt.

Toch voelde ik diep van binnen de pijn, het gemist en het verdriet. Ik wilde hier niet zijn, en terwijl er een traan ontsnapte versnelde ik mijn pas om weer richting het ziekenhuis te lopen. Ik moest ze vinden, want het werd tijd om naar huis te gaan..

Redouan



Ik nam een slok van mijn drankje en vanuit mijn ooghoeken bekeek ik haar stiekem.
“Eey is dat niet…?” Ik knikte voordat hij zijn zin kon afmaken.
“Ja Amin, dat is het meisje dat ik heb aangereden en sinds de dag dat ik haar thuis bracht ik niks meer van me liet horen.” Amin haalde zijn schouders op en richtte zich weer op het schone dat praktisch op zijn schoot zat en weer om zijn aandacht vroeg. Ik zuchtte en in gedachten verzonken luisterde ik naar de golven en de spelende kinderen die van en naar het water rende. Een glimlach sierde mijn gezicht, het idee dat er ooit een kleine wezentje van mij zou zijn. Iemand die me papa kan noemen, en op wie ik trots mag zijn. Ik schudde die gedachte snel van me af, ik leek wel een wijf. En aangezien ik nooit meer zou liefhebben zag ik het toch niet meer zitten. Een kind? Ik zou het geen liefde kunnen geven, nee daar was ik te hard voor geworden. Ik heb lief gehad, en ze had er misbruik van gemaakt. Nee, liefhebben dat nooit meer..

Ik werd uit mijn gedachtens gehaald door me telefoon. Snel neem ik op als ik zie dat het me moeder is.

"Salaam yemma. Jek labas?" Ik hoorde haar diep zuchten.
"Waar ben je, kom naar huis je moet iemand ontmoeten." Ik rolde met mijn ogen, alstublieft niet weer. Volgens mij had ik alle dames in die hier in Al Hoceima rondliepen wel ontmoet bij me ouders thuis.
"Yemma, ik heb geen tijd. Ik heb nog 2 weken, laat me, ik vind wel iemand voor het einde van de zomer." Ze zuchtte weer en ik merkte dat ze teleurgesteld was.
"Ze zijn nu hier, van ver gekomen. Je moet wel langskomen, is toch hsoema." Natuurlijk, me moeder zou me moeder niet zijn als ze me geen schuld gevoel zou aanpraten.
"Ik beloof je dat zij de laatste is, daarna laat ik het echt aan jou over." Ik zuchtte en besloot toe te geven.
"Wagga yemma ik kom eraan." Ik nam afscheid en hing op. Amin keek me vragend aan.
"Was dat weer je moeder?" Ik knikte als antwoord op zijn vraag en haalde geld uit mijn zak om de drankjes te betalen. Terwijl ik wacht om mijn wisselgeld terug te krijgen draai ik me onbewust om naar de gedaante dat nu opstond en teleurgesteld over het strand liep. Ik merkte dat ik me wilde haasten en ongeduldig wachtte op de ober die op zijn gemakje het gepaste geld bij elkaar sprokkelde.
"Laat het zitten, ik moet weg!" Amin keek me verbaasd aan.
"Ik wist niet dat je zo graag naar huis wilde?" Ik wuif zijn opmerking weg.
"Ik bel je nog over vanavond, thalla!" Ik loop snel weg en ga onopgemerkt achter haar lopen. Duidelijk heeft ze ook haast en als ze bij het ziekenhuis aankomt merk ik pas dat haar gips eraf is, het was me helemaal ontgaan dat ze door de aanrijding haar been had gebroken. Ik blijf stil staan achter een auto en zie hoe ze uitgeput gaat zitten op een tree voor het ingang van het ziekenhuis.

Ik wil net de stap zetten naar haar toe te gaan en haar aan te spreken als me de traan opvalt die over haar wang biggelt. De verdriet was van haar gezicht af te lezen, en verstomd blijf ik staan. Ze slaat haar armen over zich heen, en ik merk dat ze haar tranen probeert te bedwingen. Ik slik even en even vraag ik me af wat ik moet doen. Ze was zo kwetsbaar en ik zou het alleen maar erger maken als ik haar zou aanspreken.

Ik zuchtte en vroeg mezelf af wat me bezielde. Waarom was ik haar achterna gelopen? Ik had meteen spijt van mijn actie en draaide me snel om. Mijn auto had ik achter gelaten en als ik hier zou blijven hangen zou ik straks me moeder weer op me dak krijgen. Wanneer ik in mijn auto stap rijd ik langs haar heen, ik kan mijn ogen niet van haar afhouden en gelukkig had ze me ook niet opgemerkt. Ik schudde met mijn hoofd en richtte me maar weer op het verkeer.

Vreemd hoe ik de afgelopen dagen aan haar had gedacht, hoe haar droevige gezicht me was bijgebleven, ik was zo nieuwsgierig maar toch hield iets me tegen. Ze droeg iets met zich mee, iets wat ik maar al te graag wilde weten. Haar tranen, haar verdriet, ik wilde weten maar te trots om te vragen of ze het met me wilde delen. En dan uiteindelijk? Wat zou ik eraan hebben? Alleen hoofdpijn, want dat is het enige wat vrouwen konden doen, mannen hoofdpijn bezorgden. Nee dit zat goed zo, voorlopig geen vrouw voor mij, en dus ook haar zorgen niet…

Naila

Omar kreeg in de gaten dat ik niet naar zijn verhaal luisterde en bezorgd keek hij me toen aan.
“Naila gaat alles wel goed met je?” Verward staarde ik hem aan.
“Sorry wat zei je?” Hij zuchtte en schudde met zijn hoofd.
"Maak je niet al teveel zorgen om haar. Ouafaa red zich wel.” Ik knikte en hij plantte een kus op mijn voorhoofd. Ik schonk hem een snelle glimlach.
“Liefje, ik zie je morgen, moet nu echt weg.” Hij knikte en gaf me een warme knuffel. Ik stond op en verliet het park richting het eettentje waar ik met Said had afgesproken. Bij binnenkomst merk ik hem meteen op. Ik nam plaats tegenover hem en toen pas keek hij op.
“Wil je koffie?” Ik schudde met mijn hoofd.
“Nee shokran, vertel me wat ik moet weten.” Hij nipte van zijn eigen koffie en schudde toen met zijn hoofd.
“Het spijt me, het bedrag blijft staan. Maar vergeet niet dat het riskant is. Naila, die mensen willen alleen geld. Of ze het overleeft of niet, dat interesseert ze niet.” Ik zuchtte en uit woede had ik zin om iets kapot te gooien.
“Kan ze niet mijn identiteit gebruiken dan?” Hij schudde met zijn hoofd.
“Ook riskant..” Ik zuchtte.
“Wat moet ik doen Said? Haar daar gewoon laten stikken?” Hij haalde zijn schouders op.
“Je kunt een vent zoeken die met haar trouwt, maar wel weet dat hij 5 jaar lang aan haar vastzit.” Ik schudde met mijn hoofd.
“Dat is geen optie, dat overleeft ze helemaal niet.” Spijtig keek hij me aan en ik besefte me dat mijn enige restje hoop dat ik had nu ook in rook was opgegaan. Ik stond op en zonder afscheid te nemen liep ik het eettentje uit.


Buiten aangekomen vroeg ik me af hoe ik het haar moest vertellen. Hoe moest ik haar zeggen dat ik haar niet kon helpen. Ik kon niks doen zolang zij haar vader niet wilde aangeven, zolang ze hem er niet bij wilde betrekken. Ik kon haar daar niet weghalen, en dat terwijl ik heel goed wist dat ze het daar niet zou kunnen uithouden. Ik was er nog niet geweest, maar hoe ze het had beschreven, hoe ze me had gesmeekt een oplossing te zoeken dat vertelde mij genoeg.

“Naila!!!” Verschrikt draaide ik me om, en ontmoet Ouacima een andere vriendin van Ouafaa en mij. Ze drukte een kus op me wang en liep met me mee.

“Waar ga je heen?” Ik haalde mijn schouders op.
“Naar huis.. Denk ik.. En jij?” Ze knikte.
“Ik ook… Dus naar de tramhalte dan maar?” Ik schonk haar een snelle glimlach en knikte toen als antwoord op haar vraag.

Het blijft verder stil, allebei in gedachten verzonken gaan we bij de halte staan wachten op de tram. Algauw onderbrak Ouacima de stilte.
“Heb je nog wat van haar gehoord?” Ik schudde met mijn hoofd.
"Heb geen contact meer opgezocht, ze zal zich wel zorgen maken.” Ouacima knikte en richtte zich op de jongen die duidelijk om haar aandacht vroeg. Hij stond aan de overkant en om zijn interesse in hem te laten zien schonk ze hem een knipoog.
“Ouacima, gedraag je! Je bent niet alleen, en houd op met jongens gebruiken voor je tijdverdrijf.” Ze haalde haar schouders op.
“Zij doen het toch ook, bovendien ziet hij er wel goed uit hoor.” Ik zuchtte diep om haar te laten merken dat ik me aan haar gedrag ergerde.

“Okeej, ik houd ermee op. Terug naar Ouafaa, ik mis haar man. Miskina, ze zal het wel zwaar hebben in dat land. Ik zei nog zo tegen haar, houd je papieren bij je, als je daar moet blijven kun je net zo goed zelfmoord plegen!” Geïrriteerd keek ik haar, en gaf haar toen een duw. Ze verloor bijna haar evenwicht maar wist zich aan de paal vast te klampen om weer echt op te kunnen staan.

“Wat doe je? Is toch zo, alsof iemand van ons het daar zou kunnen overleven. Kom op zeg! Marokko, goed voor 1 of 2 weken vakantie meer dan ook echt niet. Er valt toch niet te overleven met die corruptie.” Ik zuchtte en sloot mijn ogen om tot tien te tellen. Ze viel stil en even dacht ik dat ze weer een andere sukkel om aandacht vroeg. Toen ik me ogen weer opendeed voelde ik meteen daarna haar armen om heen. Ze trok me stevig tegen zich aan en mompelde dat ze van me hield en dat ik haar onderhand wel kende. En dat was inderdaad zo. Ouacima was gewoon zo, ze was zo gek als een deur maar had een gouden hartje, en dit was haar manier om het gemis van Ouafaa te laten zien.

“Je bent raar, maar ik hou ook van jou.” Ze plantte toen een dikke kus op mijn wang en samen stapte we de tram in richting huis. We woonde niet ver bij elkaar vandaan en onderweg vertelde ik haar dan ook in grote lijnen dat we moesten gaan accepteren dat Ouafaa niet terug zou kunnen komen zolang haar vader geen actie ondernam. Met tranende ogen had ze me aangekeken, niet alleen omdat ze medelijden had met Ouafaa maar ook omdat de dagen die we samen doorbrachten niet meer waren zoals de momenten wanneer Ouafaa er bij was. Bij het afscheid hadden we elkaar geknuffeld en had ik haar verzekerd dat alles goed zou komen. Als iemand dit zou aankunnen, dan was dat Ouafaa wel….

Ouafaa


In alle stilte veeg ik de binnenplaats met het kleine steeltje dat de bezem bevat. Me tante weigerde ondertussen haar twee dochters weg te laten gaan.

“Hebben jullie wel gezien hoeveel werk er verricht moet worden? Niemand gaat naar een bruiloft totdat alle werk voor het land klaar is.” Me tante stormde toen haar slaapkamer in en ging liggen op het bed zoals ik al had verwacht. Ilham en Salima waren duidelijk geïrriteerd en ergens had ik wel verwacht dat ze dit op mij zouden afreageren. Toen Salima de deur uit stormde en Ilham haar strohoed opzette was ik verbaasd dat ze naar hun moeder luisterde.

Ze wilde dus heel graag naar de bruiloft van Huria, een nicht van de dames. Eigenlijk moest het me ook niks verbazen, het was in Al Hoceima, in één van de mooiste zalen dat uitzicht had op een prachtige strand. Ze konden weg van het platteland, en last but not least, er zouden genoeg vrijgezelle jongens aanwezig zijn. De aanstaande van Huria zelf kwam uit Nederland, dus genoeg familieleden van hem die aanwezig zouden zijn, en misschien zouden deze dames iemand kunnen scoren, om dezelfde overtocht te maken als Huria. Ik zuchtte en zette de gedachte aan de bruiloft van me af. Als ik klaar ben, maak ik de paarden klaar om de hooi op te gaan halen. Net wanneer ik wil gaan vertrekken komt me tante naar buiten lopen.

“Ouafaa, ik wil je wat vragen?” Afwachtend keek ik haar aan.

“Ga maar een gedeelte ophalen, en kom dan terug om je klaar te maken voor de bruiloft. Je hebt je jurk toch nog?” Verbaasd staarde ik haar aan. En langzaam knikte ik toen om haar vraag zo te beantwoorden.

“Mlih! Dan zie ik je straks, ik haal je sieraden alvast tevoorschijn. En Salima en Ilham mogen nog wat harder doorwerken.” Ze schonk me een snelle glimlach en verdween toen weer naar binnen. Even bleef ik staan, en liet de woorden tot me doordringen. Sinds wanneer was zij zo lief voor mij? Meteen drong daarna tot me door dat er weer een spelletje gaande was. Alleen wist ik niet precies wat. Ik zuchtte. Ik had helemaal geen zin om naar een bruiloft te gaan. Ik had daar totaal geen behoefte aan. Al die starende blikken, en nieuwsgierige ogen die zich afvragen wie ik ben, en waar ik vandaan kom. Om nou het verleden weer op te rakelen daar had ik geen zin in. Weer een diepe zucht, en vervolg dan mijn weg langs de cactussen richting het gebied waar het werk op me lag te wachten.

Ongelofelijk! Niet zo lang geleden zat ik in de college banken van Rotterdam. Ik werd omringd door autochtonen. Sprak de Nederlandse taal vloeiend, en na school gingen mijn vriendinnen en ik nog de stad in. Altijd wel naar een eetzaakje, want honger hadden we altijd. Kleding, daar waren we verslaafd aan. Elk week wel een nieuwe broek, truitje of schoenen. En nu? Ik leefde in een wereld dat me tot pas geleden heel onbekend was. Het was hard werken, en al was het niet makkelijk, ik moest veel gaan opgeven. Het was wennen, en zoals ik in het begin vocht met me nichten omdat ze weer eens een kledingstuk van me hadden gestolen zo vocht ik nu om vol te houden, te overleven in het land dat me vroeger zo onbekend was…

Zoals me tante zich herinnerde had ik nog een feestjurk op een geheime plek bewaard, daar zat ook een foto van mijn moeder Allahier7emha, en een klein geschenkje dat ik ooit van me broer Walid had gehad. Ik sloot me ogen en even verscheen zijn gemene glimlach, wanneer hij me weer eens voor de gek had gehouden. Oeff wat miste ik hem! Zodra ik merk dat ik weer terug naar het verleden ga, neem ik een diepe zucht en richt me dan weer op de dagelijkse bezigheden.



Niet veel later sta ik voor de spiegel op de binnenplaats. Wanneer dan de dames luidruchtig naar binnen lopen, kijk ik ze onzeker aan. Met open mond blijven ze stil staan en kijken me jaloers aan.

“Hoe kom jij hieraan? Mama, waarom hebben wij niet zo een jurk.” Jaloers plukte Ilham toen aan de mouw van me jurk. Deze reactie had ik moeten verwachten.

“Ga jullie snel aankleden, en geen jaloezie richting Ouafaa of niemand gaat nog naar de bruiloft.” Voor ze die zin kon afmaken stormde de meiden gillend hun slaapkamer in. Ik glimlachte onzeker naar me tante en snel hielp ze me met de sieraden. Ik voelde me erg onzeker en had eigenlijk helemaal geen zin om er naartoe te gaan. Ik zuchtte diep en me tante merkte dat ik me niet op me gemak voelde.

“Lieverd, ga gewoon, lekker een avondje weg. Dan kan ik lekker uitrusten. Krijg ik geen hoofdpijn van jullie.” Ik lach om haar laatste opmerking en knik dan langzaam. Als ik dan in me schoentjes stap hoor ik de auto toeteren. Me tante roept haar dochters terwijl ik alvast de deur uitloop.. Langzaam kijk ik op naar de donkere hemel en smeek tot Allah (swt) deze avond snel voorbij te laten gaan…

Redouan

Onze glazen werden bijgevuld met thee en wederom richtte we ons op de dansvloer waar menige dames hun danskunsten lieten zien. Het was voor mij totaal geen entertainment en vond het schandalig dat we als jongeren zo bij de vrouwen waren neergezet. De enige reden dat ik bleef zitten was omdat mijn moeder me niet zou laten gaan voordat ik iemand had uitgezocht.

Zuchtend staar ik naar Amin die het duidelijk naar zijn zin heeft.
“Ga je mee? Een luchtje scheppen?” Een ogenblik keek hij me aan, en voordat hij daarop antwoord kon geven was ik al opgestaan en naar buiten gelopen. Ik had zijn antwoord wel kunnen raden. De begeerlijke blikken van de dames ontgaan me niet, en uit de hoogte trek ik de kraag van me blouse op. Zonder iemand een blik te gunnen, loop ik de trap af buiten, om richting het strand te lopen. Ik haal diep adem, en merk dan pas dat het wel frisjes is. Met mijn handen diep in me zakken leun ik op een muurtje en haal me sigaretten tevoorschijn. Als ik voor het eerst weer inhaleer sinds de vorige dag sluit ik genietend mijn ogen. Tja, een verslaving, mijn enige verslaving. En ik was er ook niet trots op, toch leek dit het enige wat vasthoudend was in mijn leven. Mensen komen en gaan, maar mijn sigaretten zouden me nooit in de steek kunnen laten. Het klonk ziek, maar eigenlijk was dat het enige waar ik me altijd naar zou kunnen wenden.

“Het blijft een slechte gewoonte…” Nieuwsgierig opende ik meteen mijn ogen en ontmoet die van haar. Geschrokken gooi ik de peuk weg.

“Wat doe jij hier?” Ze trok triomfantelijk haar wenkbrauwen op.

“Luchtje scheppen met..” Ik onderbrak haar meteen.

“Noem zijn naam niet.” Ik klonk gekrenkt en draaide mijn hoofd de andere kant op, ik wilde haar niet aankijken. Ze was mijn zwakte.. nog steeds.

“Wat doe jij hier dan?” Ik haalde me schouders op.

“Bruiloft bijwonen.. Maar ik moet nu weer terug, anders zal me moeder zich nog zorgen maken.” Er verscheen een glimlach op haar gezicht. Een glimlach die ik eigenlijk niet kon plaatsen. Haar ogen lijken me weer te vangen in het spel wat we vaak genoeg hebben gespeeld. Totdat ik het niet meer aankon en ik haar liet gaan. Dat was nu weer hetgeen wat me tegenhield weg te gaan, die verdomde aantrekkingskracht, hetgeen wat alleen zij bij me kon veroorzaken, en dat had ze geweten.

“Ik heb je gemist…” Verlangend staarde ik naar de lippen die me de woorden toespraken. Ze leken me te roepen, en automatisch kwamen mijn lippen dichterbij. Haar hand gleed over mijn wang om vervolgens over mijn sik te wrijven. Haar lippen hadden de perfecte kleur en vorm, ik had ze gemist. Ik wilde het weer proeven, en hetzelfde hemelse gevoel ervaren als toen. Onverwachts knipte ze toen met haar vingers en keek me met een gemene lach aan. Ze trok haar andere hand terug en de aantrekkingskracht was plotseling verdwenen.

“Je wilt me… Nog steeds…” Met vernauwende ogen keek ik haar aan.
“Samira.. Ik haat je..” Ze lachte en liep weg, sensueel sloeg ze haar donkere haar naar achter.

“En ik hou van jou…” Antwoordde ze terwijl ik die verdomde lach wel van haar gezicht wilde slaan. Ze draaide zich weer naar me om en gaf me een handkus.

“Tot gauw kanjer!” Ik voelde de woede opkomen, en balde automatisch mijn handen tot vuisten. Wat haatte ik het als ik me weer eens besefte dat zij de enige was die me zo zwak kon maken. Bij haar verloor ik mijn standvastigheid, de realiteit, zij was als enige de persoon die me van de wereld kon brengen. Gefrustreerd gooi ik met mijn handen in de lucht en loop met grote stappen richting de zaal. Dit zou nog een lange avond worden…



Bij binnenkomst neem ik weer plaats tegenover Amin. Hij lijkt me niet eens op te merken aangezien al die apen hun ogen weer hebben gericht op de zoveelste meid. Ik doe geen moeite me om te draaien maar als Amin aan mijn arm begint te trekken wordt ik toch nieuwsgierig en draai me om naar de trap. Ik zucht diep en besef me dat ik dus echt niet mijn dag heb.
“Heb je haar weer!” Ik draai me weer om en neem een grote slok uit mijn drankje. Ondertussen kijken de heren aan tafel me allemaal nieuwsgierig aan.

“Hoe ken jij haar?” Vraagt Rachid, en meteen heb ik spijt dat ik heb laten merken dat ik haar ken. Amin neemt het dan van me over, en legt kort uit wat er eerder tijdens onze vakantie was gebeurd. Ondertussen wordt mijn aandacht onbewust weer op haar gevestigd. Elegant liep ze de trap af, haar gezicht leek zelfs van de verte zo zijdezacht, en dat kroontje op haar hoofd. Ik moest eerlijk toegeven dat ze er mooi uitzag. De jurk accentueerde haar vormen, en voordat ik daarover verder kon fantaseren stikte ik in mijn drinken, door hetgeen wat ik toen zag. Rachid sloeg me lachend op me rug en snel wierp ik hem een vernietigende blik toe.

Meteen daarna richt ik me weer op de dames.
“Nee dit moet mij weer overkomen!” Amin schoot in de lach en ook hem wierp ik een vernietigende blik toe. Ik wilde opstaan maar hield me net op tijd in. Okeej, dit was geen ramp. Mijn moeder was gewoon lief tegen iedereen en ook nu stelde ze zich gewoon netjes voor aan de dame wiens aanzien niemand in de zaal is ontgaan. Stilletjes smeekte ik dat dit slechts bij een enkele ontmoeting zou blijven, maar het was verloren hoop. Want de lach op de gezichten van beide dames vertelde me genoeg…

Waar zijn degene die zo zaten te zeuren om de rest van het verhaal?


Faat

ik zit op de helft .......... tot nu toe is het top

Hahah cool, dan ga ik ermee door..

Ouafaa

Met me hand streek ik mijn jurk glad, en beschaamd keek ik naar de liefdevolle vrouw die tegenover me zat. Ik had me zo geschaamd toen ik over me jurk struikelde, gelukkig had ze mijn hand net kunnen vastgrijpen waarop ze me overeind hield.

“Wil je thee?” Vroeg ze, waarop ik haar aanbod netjes afsloeg.
“Dank je wel voor je redding tante. Ik dacht echt dat ik zou vallen.” Ze wuifde het weg en schonk me een warme glimlach. Haar uitstraling bezorgde me een fijn gevoel, ze was een warm persoon dat zag ik meteen aan haar. Ze zal vast wel geliefd zijn voor de mensen die haar kende, en stiekem deed ze me ook een beetje denken aan mijn eigen moeder. Door die laatste gedachte verdwijnt plots de lach van me gezicht. Ik draai me hoofd snel om, hopend dat ze de verandering in mijn blik niet had opgemerkt.

“Wat is er mijn kind?” Ze klonk bezorgd en lief zette ze haar hand op de mijne. Ik voelde me warm worden door dat kleine gebaar. Ik schonk haar een snelle glimlach en raakte met haar aan de praat, voor ik het wist vertelde ik haar in wat voor ellende ik me bevond, en medelijdend had ze me aangekeken.

Toen ik uiteindelijk klaar was met mijn verhaal schonk ze me een bemoedigende glimlach.
“Vertrouw op Allah (swt) mijn kind. Gair insaAllah!” Bedankend knikte ik naar haar. Ik zuchtte diep en het voelde alsof er een last van mijn schouders viel, ik voelde me opgelucht. Eindelijk iemand bij wie ik me verhaal kon doen, en die me dan vervolgens ook nog kon gerust stellen. Voor het eerst die avond verscheen er een gemeende glimlach op mijn gezicht.

Niet veel later merk ik dat de dansvloer steeds drukker wordt, en om het beter te zien ga ik naast de vrouw zitten, die ik inmiddels mijn Tante noem. Samen klappen we voor de dames die hun danskunsten laten zien. Even verschijnt er een scène uit het verleden, Naila en ik die de andere dames uitdansten tot we als enigste op de dansvloer overbleven. Weer een glimlach door de herinnering aan die mooie tijden.

Ik wordt uit me gedachtes gehaald door een dame die me Tante aanspreekt.
“Er is niemand om me te helpen, ze zijn allemaal aan het dansen. Dit is toch niet normaal!” Ze leek geïrriteerd maar toen ze mij opmerkte schonk ze me een warme glimlach waar ik verbaasd op reageerde met een knikje. Ze keek weer naar me Tante terwijl ik me weer richtte op de dansvloer.

“Ouafaa, kan jij haar niet helpen?” Vragend keek ik haar aan.
“Ze moet tulletjes langs brengen. Zou je haar willen helpen?” Verbaasd stond ik op.
“Ehm wagga, vertel me wat ik moet doen.” De dame stak blij haar hand naar me uit, en snel schudde ik hem.
“Ouafaa, ik ben Salma, kom maar mee. We hoeven alleen bij iedereen langs te gaan, en een tulletje af te geven.” Braaf liep ik achter haar aan terwijl ze door praatte.
“Je hoeft geen praatje te maken hoor, het zijn toch allemaal rare mensen, en de helft zal wel dronken zijn.” Ik trok mijn wenkbrauwen op maar knikte toch maar.

Niet veel later loop ik met de mand vol bedankjes de zaal in, de eerste tafeltjes gaan goed, en ik krijg vaak een knikje terug. Ik merk dat ik de kant heb gekregen waar alle mannen zitten, toch niet helemaal mijn ding, maar in elk geval zou dit wat vlotter gaan. Bij de zoveelste tafel herken ik Amin. Ik wil naar hem glimlachen maar bedenk me dat die andere vast wel in de buurt zou zijn.

“Kijk eens wie we hier hebben Amin, het armzalige kind dat me laatst zoveel geld heeft weten af te troggelen terwijl ze schijnbaar het geld bezit nu ze hier staat met een kroontje op haar hoofd.”

Ik had het kunnen raden. Ik zucht diep en draai me dan om, zoals verwacht ontmoet ik zijn ogen. Ik doe wederom alsof ik zijn Nederlandse woorden niet heb begrepen, en terwijl ik hem een neppe glimlach schenk druk ik het bedankje in zijn handen. Stevig hield ik mijn gebit op elkaar, ik mocht mijn geduld niet verliezen, dat was hij niet waard. De tafel om hem heen is inmiddels van het lachen bijgekomen. Ik ga verder met uitdelen en ondertussen gaat hij verder met me beledigen.

“Ze heeft niet eens vormen man, zo te zien bezit ze het belangrijkste niet eens; de borsten!” Dat laatste doet me even stilstaan en wanneer de groep weer begint te lachen moet ik even slikken. Dat was de druppel!!!

Redouan

Mijn woorden leken impact op haar te hebben. Ze werd rood en nog net kwam er geen stoom uit haar oren van woede. Triomfantelijk lachte ik naar haar. En net toen ze me iets wilde toeschreeuwen voelde ik een akelige pijn bij me oor.
“Auwww!!” Pijnlijk kijk ik mijn moeder aan die met een grote grijns aan mijn oor trekt.
“Zo ga je niet met vrouwen om! Zo heb ik je niet opgevoed, hsmoea 3liek. Jallah! Bied je excuses aan.” Ik pakte haar hand en haalde hem voorzichtig van mijn oor, die opeens dik aanvoelde.
“Smahlie mama..” Ze trok haar wenkbrauwen op.
“Niet aan mij, ezel!” De heren kwamen inmiddels niet meer bij van het lachen en zwaar voor schut keek ik de dame in kwestie aan. Ze had een grote glimlach op haar gezicht, maar anderzijds merkte ik de verwarring in haar op. Ze wist natuurlijk niet dat dit mijn moeder was.

“Sorry! Het was niet mijn bedoeling je te beledigen.” Ik draai me hoofd de andere kant op, ik wilde die grijns op haar gezicht niet zien, en net voordat ik het kon ontwijken gaf me moeder me een klap op me achterhoofd. Vervolgens pakt ze Ouafaa bij de hand, en loopt ze hoofdschuddend weg.

Ik werp de heren een vernietigende blik en kijk snel om me heen of het iemand is opgevallen. Gelukkig scheen iedereen zich bezig te houden met de feestende menigte. Ik besef me dat mijn moeder gelijk had en dat ik niet zo onbeschoft moest reageren. Ik merk dan op dat Rachid niet mee lacht. Mijn neef schijnt helemaal van de wereld te zijn en wanneer ik zijn blik volg zie ik waarom hij zo in shock is. Zijn vriendin stond te sjansen met een andere jongen. Eerder die avond had hij ons aan haar voorgesteld en ik had haar herkent als de nicht van Ouafaa. Hij wilde haar binnenkort nog om haar hand gaan vragen, dus ik werd ook nog eens familie van de meid die mijn hele vakantie praktisch had verknald. Alhoewel… Als dit goed zou aflopen…

Rachid stond op en stapte erop af, Amin had hem gevolgd om het rustig te houden. We kende Rachid allemaal, en zich inhouden was niet één van zijn sterkste punten. Hij gebruikte vaak zijn vuisten, en vaak bezorgde hem dat meer ellende dan oplossingen. Ik zuchtte diep en had het nu al voor gezien. De bruiloft was misschien geslaagd maar mijn avond zeker niet.

Ik dacht terug aan het voorval eerder deze avond. Ik vroeg me af wat ze hier deed, wie had Samira in Al Hoceima dat ze hier vandaag was. Kwam haar man iemand bezoeken? Nee toch, hij kwam uit Casablanca, dus dat kon niet. Ik besefte me dat ik nieuwsgierig was naar de vrouw die ik lang geleden uit mijn hart had gebannen. Althans, ik dacht dat ik dat had gedaan, maar niets was minder waar. Ik gaf om haar, ze speelde nog steeds een grote rol in mijn leven. Zij had dat ene plekje in genomen in mijn hart, maar tegelijkertijd heeft ze er misbruik van gemaakt. Toch bleef ik haar vergeven, ze deed me pijn, tot op de dag van vandaag doet ze me nog steeds pijn.

Ze heeft nooit van me kunnen houden zoals ik van haar heb gehouden, zoals ik haar lief heb gehad. Ze bezat speciale krachten waardoor ze haar gevoelens als een knop kon omzetten. Ze kon liefdevol met me omgaan, me gek maken met haar ogen maar het was allemaal geacteerd. Het was voor haar een groot spel. Ze was een actrice, degene die ervan leefde mij kapot te maken. Ik besefte het me alleen te laat… Ik was Naïef, of nee ik was verliefd…

Van de één op andere dag trouwde ze. De dag dat ze het me vertelde, ik voel nog steeds de steek die mijn hart trof na haar woorden.


{“Hij is rijk, en wil me. Dus ik ga met hem trouwen, ik stuur je nog een uitnodiging.” Met open mond had ik haar aangestaard.
“Maar Samira…? En ik dan… Hoe moet het met mij?” Ze lachte schamper.
“Ik moet me gedragen als een getrouwde vrouw Redouan. Ach ja, je blijft me speeltje maak je daar maar geen zorgen over. Maar voorlopig even niet, ik moet me als de perfecte schoondochter gedragen. Het ga je goed!” Ze had zich omgedraaid en zonder pardon was ze uit me leven gelopen, niet wetend hoe ze mij gebroken had achter gelaten…}

Op de bruiloft was ik inderdaad uitgenodigd maar ik durfde niet te gaan. Ik wilde niet zien hoe gelukkig ze was, hoe de enige liefde in mijn leven me als een dweil had gebruikt en me nu had weggezet.

Samira, wat heb je me aangedaan? Door jou zal ik nooit meer liefhebben, ik wil je.. Nog steeds…