Discussie: Volks verhalen uit marokko

Djha en de juwelier

Nasreddin Hodja - Djha en de juwelier

Djha wilde zijn vrouw voor haar verjaardag een heel bijzonder sieraad geven. Een paar dagen tevoren toen hij met zijn vrouw onder het genot van een kopje thee zat te praten probeerde hij haar wensen te weten te komen. Zij vertelde hem dat zij haar hele leven al een grote wens had gehad, namelijk, een gouden enkelband te bezitten.

Djha begon al spijt te krijgen dat hij zo onvoorzichtig naar haar wensen had gevist, want een gouden kholkhol is een heel kostbaar sieraad. Hij dacht dat het minstens 100.000 oude franken zou gaan kosten en Djha"s portemonnee was nooit erg gevuld geweest! Hij leende wat geld van een vriend en stapte bij een juwelier binnen. Die dacht dat Djha met zijn onschuldige gezicht een makkelijke prooi voor hem zou zijn. Hij vroeg hem dan ook zonder met zijn ogen te knipperen 400.000 franken voor een band die niet meer dan 100.00 franken waard was. Het was een mooi bewerkt stukje smeedkunst. Djha was er verrukt van en kocht het. Hij overdreef flink zijn complimenten en zei dat zo'n juweel van onschatbare waarde was. De koopman straalde!

Maar twee dagen later kwam Djha alweer bij de juwelier in de winkel en sprak: Ik heb de kholkhol aan mijn vrouw gegeven. Ze was er erg blij mee. Maar zij heeft mij laten weten dat een kholkhol nooit all??n gedragen wordt, maar dat men er aan elke enkel een draagt of een stel aan dezelfde voet, waardoor je onder het lopen een leuk gerinkel hoort. Ze heeft me dus gesmeekt om precies zo"n zelfde enkelband voor haar te kopen, zodat zij een stelletje heeft; De juwelier was in een moeilijk parket gebracht, want zijn kholkhol was enig in zijn soort en hij wist niet hoe hij aan nog net zo ??n moest komen. Maar Djha drong erg aan: "u hebt mij voor de eerste 400.000 laten betalen. Ik ben bereid tot 600.000 te gaan voor een tweede. Mijn vrouw vraagt erom en ik wil graag de vrede in huis bewaren!" De koopman beloofde op zoek te gaan naar een identiek exemplaar.
De volgende morgen stuurde Djha zijn vriend naar de juwelier om hem de eerste kholkhol aan te bieden voor 500.000 franken.

De ander, die zeker wist dat hij een koper voor 600.000 had, kocht de band. En zo kon Djha meteen de geleende 400.000 franken teruggeven en bij een andere edelsmid kocht hij van de 100.000 franken winst een andere kholkhol, de droom van zijn vrouw.

Sidi el Waki

De afgezant van God

Het begon al te schemeren in het dorpje in het Marokkaanse Rifgebergte toen een arme reiziger bij het voornaamste huis van de streek aanklopte. In het huis hoorde hij mensen lopen en praten, maar de deur bleef gesloten. Eindelijk vroeg een schelle vrouwestem: "Wie ben jij?" De reiziger antwoordde: "Sidi el Waki, ik zoek een bed voor de nacht."

Er kwam geen antwoord. De man hoorde de mensen in het huis steeds harder praten en lachen. "Denkt hij soms dat het hier een herberg is?" - "Wie is er zo brutaal een logeerplaats te vragen terwijl hij toch geen sultan of edele is? Weet hij niet dat het verboden is een huis binnen te dringen waar niet alleen mannen maar ook vrouwen en kinderen wonen? Je weet nooit wat voor bedoelingen zo'n zwerver heeft." Dezelfde vrouw die de man eerder te woord had gestaan vroeg hem nu spottend: "Ben je soms een edelman?"

Teleurgesteld droop de reiziger af. Moe sjokte hij verder tot hij even buiten het dorp een hutje ontdekte. Er brandde een lichtje. Toen de vreemdeling aanklopte openden de arme bewoners onmiddellijk de deur, haalden hem binnen, gaven hem water om zich te wassen, een stevige soep en een vacht om op te slapen.

Voordat Sidi el Waki de volgende morgen vertrok zei hij: "Jullie gastvrijheid zal ik nooit vergeten. Als jullie ook maar iets nodig hebben, wenden jullie je dan tot mij en ik zal jullie beschermen. Wacht maar af wat er met de mensen gebeurt die weigerden een arme reiziger ??n nacht in hun midden op te nemen." Sidi el Waki hief zijn hand op en sprak zijn vloek. Onmiddellijk kwam er een wervelwind die het dorp wegblies als een strootje. Geen steen bleef op de andere. De bliksem trof alle bewoners en nooit heeft er op die plaats meer gras willen groeien.

Maar de dieren, die nergens schuld aan hebben, herinnerden zich deze ramp. Ieder jaar op de verjaardag van de ramp hoorden de nieuwe bewoners die rond het gastvrije huisje waren komen wonen de dieren jammeren. De schapen mekkerden verdrietig, het geloei van de koeien was somber, de ezels huilden, de honden jankten. Alle dieren beklaagden het droeve lot dat voor altijd die mensen beschoren is die het zonder bescherming moeten stellen omdat zij weigerden Sidi el Waki te ontvangen, de arme, de onverwachte gast, de afgezant van God.


* * * EINDE * * *

De haan van Moeloed

Een verhaal bij het geboortefeest van Mohammed (Id-ul-Maulid)

De haan van MoeloedHet hele dorp stond op z?n kop: het was de feestdag waarop de geboorte van de profeet Mohammed gevierd werd! In alle huizen waren de vrouwen druk in de weer voor het grote feestmaal van die avond. Al het heerlijks dat men zich denken kan werd in de kanoun (kookpot) klaargemaakt. Overal rook je de geuren van kruidige chorba (soort soep), koeken en honing. Maar de lekkerste geur van alles was toch wel die van kippenbouillon!

Die geur hoort echt bij dit feest thuis, want ter ere van de geboorte van de profeet wordt in de hele moslimwereld een haan geofferd. Net zoals men een schaap slacht voor het feest van A?d-el-Kebir, ter herinnering aan het offer van Abraham. Een paar dagen voor het feest lopen de mannen alle soukhs (markten) in de omgeving af op zoek naar de mooiste en dikste hanen. Hun gekraai in de vroege ochtend in alle wijken is het voorspel van dit grote feest!

Nu woonden er een arme man en vrouw in een groot huis dat onderdak bood aan verschillende families. Zij deelden met z?n allen ??n gemeenschappelijke binnenplaats.

Het arme echtpaar zag bedroefd het feest tegemoet. Zij hadden geen geld meer om een feestmaal klaar te maken. Zouden zij dan niets anders te eten hebben dan droog brood op de dag van Moeloed? En dat terwijl je overal de hanen kon horen kraaien op hun pleintje... Ze moesten er niet aan denken!

De arme man had zich bij de situatie neergelegd. Maar zijn vrouw, die de reputatie had zo slim te zijn dat men haar de bijnaam had gegeven van ?Aidia el Quadra?, ?de handige?, bleef maar mopperen: "Het is de Moeloed! En we hebben zelfs geen broodmager kippetje om in de pan te stoppen..." - "Wat wil je... ik heb geen werk gevonden." - "Kijk eens naar de haan van de buurman. Wat is die mooi en vet! En dat alleen voor hun tweetjes en de twee kinderen." - "Het is de wil van God..." - "Maar die haan is met gemak genoeg voor zes personen. Je zult zien dat ik een mooi Moeloedfeest kan organiseren. Laat het maar aan mij over!"

En Aidia legde haar man het plan uit: "Ik ga zitten op de drempel van de deur en ik zal naar de voorbereidingen kijken van de buurvrouwen. Jij komt er dan aan met een grote stok. Ik ga naar binnen. Jij slaat hard op de matras, zodat ze de slagen horen. Ik ga schreeuwen en huilen, jij roept dan "Vanavond zal het er nog steviger aan toe gaan!" En je gaat weg. Wanneer je een uur later terugkomt blijf je hij de deur staan."

Zo gebeurde het. Vanachter de gordijnen van de ramen naar de binnenplaats werd alles stilzwijgend gadegeslagen door de buren. Ze zagen de echtgenoot aankomen, hoorden de klappen, zagen hem vertrekken en zij hoorden zijn dreigement voor de avond. En bovenal hoorden ze het geroep en gehuil van Aidia. Toen kwam de buurvrouw te voorschijn die de dikke haan had waar Aidia haar begerige ogen al lang op had laten rusten. Zij nam de huilende vrouw mee en nodigde haar uit voor het diner van de Moeloed.

De bouillon stond al op het vuur en de geur was verrukkelijk! Samen wachtten zij de terugkomst af van de 'boze echtgenoot' om hem ook gastvrij uit te nodigen. De buurman wilde graag deze vrolijke religieuze feestdag vieren met een daad die vrede en verzoening bracht. Hij wachtte op de drempel van zijn deur en riep zijn buurman uit de verte toe: "Man, je vrouw is al bij ons! We gaan samen de Moeloed vieren!"

De man ging met een nors gezicht in de familiekring zitten, waar Aidia al had plaatsgenomen. De heer des huizes pakte een groot mes en sneed de haan in stukken. En omdat je altijd gasten moet eren zette de gastvrouw vervolgens de schotel met de prachtige houten voor haar buurvrouw en zei tegen haar: "Verdeel jij nu de stukken."

Aidia, ?de handige?, bekeek met een ernstig gezicht de schitterende schotel. Toen ging ze plechtig over tot de verdeling:

Twee vleugels
zijn voor de kinderen
De hals
is voor degene die hem van de
?soek? gehaald heeft
De poten
zijn voor de ongelukkige man
Het staartstuk
is voor de onvergelijkbaar schone vrouw
De witte borst, het middenstuk
is voor mij,
want ik ben het middelpunt van alle zorgen!

En zo werd het een plechtig, prettig en prachtig feest!


* * * EINDE * * *

Een onmogelijke opgave

Soms heb je geluk, soms heb je pech. Een man verviel van de ene dag op de andere van grote rijkdom in grote armoede door opeenvolgende pech en ongeluk. Hij probeerde er weer bovenop te komen door zich in allerlei handeltjes te storten, maar niets wilde lukken.

Ten einde raad besloot hij een tovenaar te raadplegen die in de wijde omtrek beroemd was. Hij vroeg hem simpelweg hoe hij het grootst mogelijke aantal goudstukken kon krijgen. De tovenaar luisterde aandachtig naar hern, dacht diep na, en raadde hem vervolgens aan om van potscherven zoveel stukken te maken als hij maar kon. Daarna moest hij wachten op de dag van het Achoera-feest, want dat was de enige geschikte dag voor een dergelijke toverkunst. Op die dag moest de man vroeg opstaan en naar een speciale bron gaan die de tovenaar hem aanwees en de stukken aardewerk in het water gooien. Die zouden dan veranderen in goudstukken. "Maar," zei de tovenaar nog, "pas op!" Hij mocht beslist niet denken aan een haas, want anders moest alles het volgende jaar weer opnieuw gedaan worden.

Onze man maakte dus zoveel scherven als hij maar kon en wachtte ongeduldig het Achoera-feest af. Dat duurde nog een hele tijd, maar eindelijk was het zover. Die ochtend stond hij vroeg op en ging naar buiten terwijl hij een stoet van zeker tien ezels achter zich aantrok, alle volbeladen met manden waar de aardewerkscherven uitpuilden. Haastig liep hij in de richting van de bewuste bron. Onderweg kwam hij vrolijke kinderen tegen die aan het spelen waren: het was de dag van Achoera, het feest van de kinderen en ze waren allemaal blij. Sommigen lieten rotjes knallen tussen de benen van de voorbijgangers om lekker te kunnen lachen om hun schrik; anderen liepen met poppen te wandelen die prachtig uitgedost waren als bruid en bruidegom; weer anderen sloegen op trommels van allerlei soorten en maten.

Maar onze man zag en hoorde niets. Hij liep naar de bron met zijn ezels en dacht alleen aan het geld dat hij zou krijgen... Eindelijk was hij er. Hij laadde de manden af en gooide de aardewerkscherven in het water zoals de tovenaar het hem had aangeraden en herinnerde zich plotseling dat hij niet moest denken aan een haas! Te laat! Hij had er al aan gedacht. Hij liet zijn ezels achter, draaide zich woedend om en stormde bij de tovenaar naar binnen.

"Jouw raad is onmogelijk op te volgen!" riep hij. "Ik hoef alleen maar te denken dat ik niet moet denken aan een haas om alles te laten mislukken!" De tovenaar glimlachte en antwoordde: "Jij hebt mij het onmogelijke gevraagd. Ik kon jou slechts antwoorden met het onmogelijke."


* * * EINDE * * *

Een dappere moeder


r was eens een arme boer die zijn lapje grond van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bewerkte om zijn vrouw en vele kinderen te kunnen voeden. Toen hij op een avond doodmoe naar huis terugkeerde, de schoffel over zijn schouder, zag hij op een helling een oude man zitten met prachtige kleren aan en een zijden tulband op. De oude man riep de boer toe: "Je ziet er moe uit." "O oude man, uitputting en zorgen drukken op mij. In de omgeving is geen werk te vinden. Mijn lapje grond is klein en van slechte kwaliteit. Hoe hard ik ook werk, ik kan de honger van mijn vrouw en kinderen niet stillen.

"Waarom kom je niet bij mij werken?," vroeg de oude man. "Ik ben heel rijk en heb uitgestrekte landerijen. Ik zal jou en je gezin een mooi, ruim huis geven. Als je vrouw je helpt het land te bewerken, zal ik op jullie kinderen passen, ik heb tenslotte niets te doen. Doe je ogen dicht en je zult mijn landerijen voor je zien. " De boer sloot zijn ogen en zag een betoverend landschap. Voor hem op de heuvel stond een mooi huis met daaromheen wijngaarden en velden met graan, fruitbomen met goudkleurige vruchten. Op de weiden graasde prachtig vee. De oude man voerde hem het huis binnen en zei: "Dit is allemaal voor jou, vruchten, koren, dieren en melk. Dit is jouw huis. Ik heb genoeg aan het bijgebouwtje dat tegen de zijkant van het huis. Is gebouwd. In de tussenmuur moet je alleen een gaatje maken waar een koord doorheen kan. In het huis staat een mooie wieg voor je jongste kind. Aan de zijkant van die wieg maken wij een koord vast en trekken dat door het gat in de muur. Dan kan ik zittend op mijn matje aan het koord trekken en zo de baby wiegen terwijl jij en je vrouw op het land werken." De boer was verrukt over zoveel vriendelijkheid en gulheid. Hij deed zijn ogen weer open en stond voor zijn eigen armoedige huisje. Opgetogen vertelde hij zijn vrouw over het aanbod dat de oude man hem had gedaan: een prachtig huis, genoeg werk voor hen beiden, akkers, dieren, koren, vruchten in overvloed, melk en zelfs iemand om de baby te wiegen.

Het gezin verliet het armzalige huisje om zich te vestigen in dit nieuwe paradijs. De vrouw maakte het huis eerst schoon en informeerde toen waar zij dekens kon vinden voor haar gezin. De oude man liet haar een voorraad scheerwol zien en wees haar de put buiten waar ze de wol kon wassen. Daarna kon zij hem spinnen en er dekens van maken. De vrouw was zo verstandig geweest haar eigen wol op een spoel mee te nemen. De wol van de oude man was daar een goede aanvulling op.

De kinderen sprongen in het rond van vreugde in het nieuwe huis. De vrouw legde haar jongste kind in de mooie wieg, maakte een koord vast aan de zijkant, trok het koord door het gat in de tussenmuur en ging naar de put om de wol te wassen. Plotseling steeg er een harde, hese stem op uit het bijgebouw. Ze spitste haar oren en hoorde :

"Ama babak guerneza,
Nguernezkoum koulka.
Nakoul babak ou imak" ou ante nmessah bik guerzia.

"Ik ben je vader, de reus die mensen eet,
Ik zal jullie allemaal met smaak verorberen.
Ik zal eerst je vader eten en dan je moeder,
En jij doet mij watertanden. "

Radeloos keek de arme moeder door het sleutelgat van het bijgebouwtje en zag dat de oude man was veranderd in een gewelddadig, afschuwelijk monster met een gulzige blik in de ogen. Hij smakte terwijl hij zong. De vrouw snelde naar haar man: "Laten wij met de kinderen vluchten terwijl de oude man nog zingt. Het is een menseneter, hij wil ons allemaal opeten." Maar de echtgenoot had de smaak te pakken gekregen van de rijkdom die hem in de schoot was geworpen en hij zei : ?Word toch rustig vrouw, je maakt je onnodig zorgen. De oude man kan geen menseneter zijn. Hij is een eerbiedwaardig mens die het goed met ons meent. Ik ben gelukkig en wil hier blijven." En zo besloot de vrouw alleen met haar kinderen te vertrekken. Zij haalde haar baby uit de wieg en legde daarvoor in de plaats een spoel met wol. Zo had het monster niets in de gaten en hij wiegde dan ook rustig door met behulp van het koord. De vrouw vluchtte met haar kinderen.

Toen de echtgenoot na het werk thuiskwam, ging de oude man naar hem toe en vroeg: "Waar is je gezin?" - "Mijn vrouw wilde vertrekken met de kinderen." - "Maar de baby is er toch nog?" Bij deze woorden ging de oude man naar de wieg en zag dat hij een spoel wol gewiegd had. Hij barstte in woede uit. "Als de zaken er zo voorstaan, zal ik jou maar opeten. Dat komt ervan als je niet naar je vrouw luistert. " En de reus at de man in ??n hap op. Toen maakte hij zich heel klein en kroop in de huid van een lammetje. Zo ging hij naar het dorp van de familie en bleef voor de deur van de vrouw en haar kinderen staan. E?n van de kinderen zag hem en tilde hem op. De moeder zei het kind binnen te komen zodat het verdwaalde lam zich kon warmen bij de haard. Ondertussen spon zij haar wol. Het lam begon zienderogen uit te dijen. De moeder, geschrokken, zag hoe hij steeds groter werd en hoe zijn bloeddoorlopen ogen schitterden van venijn. Zij begreep dat dit de menseneter was in de gedaante van een lam. Terwijl zij rustig haar spinnewiel draaide zong zij een liedje om haar familieleden uit de buurt te waarschuwen:

"Y a "Ali ben bouia" ana afnit.
Y a oulidadi oumouia" k"aou fil bit. "

"O Ali? Zoon van mijn vader" ik sterf van verdriet.
O moeder die mij ter wereld bracht" De K,aou is in huis. "
Omdat het woord "k"aou" geen duidelijke betekenis heeft, was de reus niet op zijn hoede. Maar de broers van de moeder hadden het klaaglied gehoord en begrepen dat hun zuster en haar kinderen in gevaar waren. Met anderen uit de buurt kwamen zij aangestormd, gewapend met hooivorken en fakkels en het kostte hun weinig moeite de menseneter in het vuur te gooien, waarin hij verbrandde.
Zo werd deze dappere moeder gered en kon zij met behulp van de rijke bezittingen van de menseneter haar kinderen grootbrengen. Maar ze moest het zonder de hulp van haar man stellen, want die was zo onverstandig geweest de raad van zijn vrouw niet op te volgen.


* * * EINDE * * *

De muis die in een meisje veranderde


Er was eens een man van wie alle wensen in vervulling gegaan waren. Op een dag zat hij aan de oever van de rivier en zag een roofvogel vliegen met een muis in zijn klauwen. Plotseling opende de vogel zijn klauwen en het muisje viel vlak bij de man op de grond.

De man had te doen met het beestje, pakte het voorzichtig op en stopte het in zijn mouw om het mee naar huis te nemen. Maar hij bedacht dat zijn vrouw zeker niet bereid zou zijn een muisje op te voeden. Daarom wenste hij dat de muis zou veranderen in een meisje. Zijn wens werd vervuld en voor hem stond een beeldschoon meisje. De man nam haar snel mee naar huis en zei tegen zijn vrouw: "Dit is mijn dochter, behandel haar als je eigen kind."

De jaren gingen voorbij, de man gaf het meisje een uitstekende opvoeding, maar vertelde haar nooit het geheim van haar gedaanteverwisseling. Toen zij twaalf jaar was zei hij: "Mijn kind: het is tijd dat wij een echtgenoot voor je zoeken die voor je zal zorgen. Vertel mij wie de man van je keuze is en hij zal je echtgenoot worden." "Ik wil een sterke, krachtige man op wie ik kan rekenen,? zei zij.

"Alleen de zon heeft die eigenschappen," zei de man en onmiddellijk ging hij naar de zon en zei: "Bij mij woont een heel mooi meisje van wie ik hou als van mijn eigen kind, wil jij met haar trouwen?" "Er zijn er die sterker zijn dan ik," antwoordde de zon. ?Wie dan?" vroeg de man. "De wolk, die voor mij langsdrijft en mijn licht verduistert."

Dus ging de man naar de wolk en herhaalde het verzoek dat hij eerder de zon had gedaan. "Ik ken er ??n die sterker en krachtiger is dan ik," zei de wolk, "de wind die met mij doet wat hij wil." De man ging naar de wind om hem te vragen m?t zijn dochter te trouwen. "Je kunt beter naar die berg daar gaan, ik kan hem niet omver blazen, dus hij is sterker dan ik," antwoordde de wind.

De man ging naar de berg en deze zei: "De rat is sterker dan ik, hij knaagt een gang door mij heen zonder dat ik hem kan tegenhouden." En zo stond de man voor de rat en vroeg hem of hij zijn dochter wilde trouwen. "Hoe kan ik met haar trouwen, mijn holletje is zo klein," zei de rat. De man kwam terug bij het kind en vroeg haar of hij God zou vragen haar in een muis te veranderen. Het meisje stemde hiermee in en de wens werd onmiddellijk vervuld. Toen zij weer muis was trouwde zij met de rat.

De ontrouwe echtgenote

Er was eens een oude man die tegen zijn zoon zei: "Ik wil dat je met een maagdelijke vrouw trouwt." Maar het was moeilijk om een maagd in het dorp te vinden. De zoon ging op zoek en eindelijk vond hij iemand. Deze vrouw was echter geen maagd meer, maar zij had haar zinnen gezet op een huwelijk met hem. Zij zei tegen haar vader: "Als hij bij je op bezoek komt, zeg dan dat ik nog maagd ben." Haar vader antwoordde: "Hoe kan ik dat nu zeggen, want je bent immers al getrouwd geweest." - "Je moet toch 'ja' tegen hem zeggen en dan zul je wel zien." De jongeman kwam op bezoek om met haar vader te spreken. Hij kreeg de dochter niet te zien. Dat mocht niet voor het huwelijk. De mannen spraken met elkaar. De vader zei: "Ik heb een dochter, ze is maagd, maar ze is erg verlegen." Zij werden het eens, maakten afspraken over de bruidsschat en over het huwelijk en de vrouw trouwde met de jongen.

Nu wist de hele buurt dat zij geen maagd meer was en dat de jongen zo de belofte aan zijn vader niet had kunnen nakomen. De jongen zelf had niets in de gaten, onervaren en na?ef als hij was. Voor zijn sterven had zijn vader hem echter een geheim verteld, waardoor hij een heel rijk man was geworden. Zijn vader had hem een grot vol schatten laten zien en hij had erbij gezegd: "Alleen als je vrouw eerlijk en oprecht is, mag je het haar laten zien." Elke avond ging de jongeman een kijkje nemen om te zien of alles nog in orde was en op zijn plaats stond.

Op een dag probeerde zijn vrouw hem stiekem te volgen, maar hij merkte het al snel. Hij deed echter alsof hij niets in de gaten had en hij zei tegen zichzelf: "Als ze mij volgt, dan is dat om te zien of ik een schat bezit. Ik wil weten of ze werkelijk van me houdt." De volgende dag ging hij naar een vriend toe en deed net alsof hij ruzie met hem maakte. Daarna deed de vriend alsof hij hem zo'n harde klap op zijn ogen gaf dat hij er blind van werd. In werkelijkheid kon hij gewoon zien, maar hij wilde zijn vrouw op de proef stellen. Hij ging naar huis terug met een doek voor zijn ogen gebonden, alsof hij gewond was.

Toen zij hem zag, speelde ze komedie en riep: "O wijze God, o mijn arme man!" alsof zij erg met hem begaan was. Zo hielden zij elkaar voor de gek.

Nu had zijn vrouw inmiddels een minnaar die slager was. Die kwam elke dag langs met wat lekkere hapjes vlees. Zij aten samen de beste stukjes op en de vrouw gaf de restjes aan haar blinde man. De slager en de vrouw zaten dan gewoon met elkaar te kletsen, maar haar man kon natuurlijk alles zien vanachter zijn blinddoek. De vrouw zei dan: "Het is je buurman die is gekomen om eens te zien hoe het met je gaat." Dat duurde zo een maand.

Hij wachtte geduldig, totdat op een dag zijn vrouw met haar minnaar thuiskwam en zij hem aantroffen zonder blinddoek. Ze vroeg geschrokken: "Kun je weer zien?" En hij antwoordde: "Ja, ik heb alles van het begin tot het eind gezien! Ik ben met je getrouwd, omdat ik dacht dat je trouw zou zijn. Ik geloofde dat je van me hield, maar het was je alleen om mijn geld te doen. Ik hoopte dat je van me zou houden ook al was ik blind. Maar je bent ontrouw geweest en je hebt me teleurgesteld." Toen gingen ze van elkaar scheiden. Maar de vrouw had een tijdje daarvoor de schat weggehaald uit de grot en ergens anders heen gebracht.

"Ha, eindelijk is het zover," zei ze, "ik heb mijn schat! Hij zal denken dat alles nog op z'n plaats staat." Maar hij had best gezien dat zijn vrouw alles had verplaatst en hij zei tegen haar: "Je moet alles weer terugzetten, alle grote kruiken vol goud!" Toen zij de schat wilde terugbrengen zag ze dat er geen enkel goudstuk meer in de kruiken zat! Wie had dat gedaan? Het was de slager, haar minnaar, die alles had weggenomen. Hij had op zijn beurt de vrouw bedrogen. Nog voor de man 'blind' was geworden, had zij de slager toevertrouwd hoeveel rijkdommen hij bezat. De slager had vanaf dat moment toneel gespeeld en gedaan alsof hij van haar hield om erachter te komen waar de schat te vinden was. Zij had hem die laten zien en hem zelfs uitgenodigd aan tafel te zitten met haar man.

Zo werd de vrouw gestraft. Zij huilde bittere tranen: "O, o, ik ben bedrogen," snikte zij. En haar man zei tegen haar: "Jij hebt mij bedrogen, je bent zelf ook bedrogen, en nu heb je helemaal niets meer. Je had een man, je had een fortuin, en nu is alles weg."


* * * EINDE * * *

Djha nodigt zijn vrienden uit
Nasreddin Hodja - Djha nodigt zijn vrienden uit


Djha had vele rijke vrienden en hij zorgde ervoor dat hij elke dag wel voor een feest of een bijeenkomst werd uitgenodigd. Zijn vrienden hadden meer dan genoeg van zijn opdringerigheid en op een avond, toen ze allemaal bijeen waren, besloten ze om hem eens een lesje te leren. Allen hadden ze Djha wel eens uitgenodigd, maar niemand was ooit door Djha uitgenodigd en daar wilden ze verandering in brengen. Ze zorgden ervoor dat ze allemaal bij Djha thuis uitgenodigd werden voor het eten. Djha ging akkoord, maar op ??n voorwaarde: ieder moest zijn mooiste kleren aantrekken.

Welnu, ze deden wat Djha gezegd had en kwamen allemaal mooi uitgedost bij hem thuis. Bij de ingang had Djha een stapel tassen klaargelegd en voordat ze de kamer binnenmochten, moest iedereen zijn kleren uitdoen. Djha stopte de kleren in de tassen, ging ermee naar de souk (markt) en verkocht alles. Omdat het mooie kleren waren kreeg hij er veel geld voor. Voor het geld deed hij inkopen voor de maaltijd. Hij kocht allerlei heerlijke dingen en daarna ging hij naar huis terug.

Toen ze eenmaal aan tafel zaten zei Djha: Ik heet jullie allen van harte welkom. Jullie zijn mijn gasten en weet wel, dat jullie alleen eten wat jullie toekomt. De vrienden waren blij en hadden veel pret bij het eten. Ze meenden dat Djha er goed aan had gedaan hen uit te nodigen en hun dit heerlijke maal voor te zetten.

Toen ze na het eten wilden weggaan en hun kleren weer wilden aantrekken, merkten ze dat die waren verdwenen. Ze vroegen Djha waar hij hun kleren had gelaten en Djha antwoordde: "Ik heb ze allemaal verkocht. Ik heb jullie gezegd dat jullie alleen zouden eten wat jullie toekomt en wat jullie toekomt zijn jullie kleren."


* * * EINDE * * *

Djha en de kat
Nasreddin Hodja - Djha en de kat


Op een dag kocht Djha een kilo vlees. Hij bracht het naar huis en gaf het aan zijn vrouw om er een lekkere maaltijd van klaar te maken.

Terwijl zij druk bezig was in de keuken, viel Djha in slaap. op dat moment kwam de zwager van Djha op bezoek. Hij rook de heerlijke geur die uit de pannen opsteeg en het kostte hem geen moeite om zijn zuster over te halen hem wat te geven. Hij liet het zich prima smaken, at alles op, en verdween daarna weer zoals hij gekomen was.

Even later werd Djha wakker. Hij had reuze trek. Hij ging naar de keuken en liep op de pan af. Maar toen hij het deksel optilde zag hij dat er alleen nog maar saus in de pan zat.

"Waar is het vlees gebleven?" vroeg hij verbaasd aan zijn vrouw. "De kat is de keuken ingekomen en heeft alles opgegeten!" antwoordde ze.

Djha ving de kat, zette hem op een weegschaal en zag dat hij precies een kilo woog. Hij draaide zich om naar zijn vrouw en riep haar toe: "Als datgene wat ik vasthoud de kat is, waar is dan het vlees? En als het het vlees is, waar is dan de kat gebleven?"

Djha als rechter
Nasreddin Hodja - Djha als rechter


Op een dag ging Djha naar de kalief om te vragen hem tot rechter te benoemen. De kalief ging akkoord en sindsdien was Djha rechter.

Eens, toen hij op straat liep, was hij getuige van een ruzie tussen een mechoui (geroosterd schapenvlees) verkoper en een arme man. Nu hij rechter was geworden, was het zijn taak om tussenbeide te komen. Djha vroeg dus waarom de twee ruzie maakten. Welnu, de arme man had. honger maar hij had alleen maar een stuk brood om te eten.

Toen was hij naar de mechoui verkoper gegaan en had het brood boven de rook van de stukjes vlees gehouden.

Toen het brood vol rook en vet van het vlees was at hij het op en zo was het net of hij echt vlees at. Daarna wilde hij verder gaan maar de verkoper hield hem tegen en wilde dat hij betaalde. Maar de arme man zei: "Hoezo? Ik heb geen vlees gegeten, alleen maar rook, dus hoef ik jou niets te betalen." Maar de verkoper was het hier niet mee eens en bleef volhouden dat de ander moest betalen. Op dat moment kwam Djha tussenbeide en hij vroeg aan de koopman: "Hoeveel geld wil je hebben?" - "Ik wil vijf dirhams (Marokkaanse munt)." - "Geef me ??n dirham," zei Djha tegen de arme man. Hij nam het muntstuk en liet het vijf keer op de grond vallen, zodat het vijf keer rinkelde.

Toen gaf hij het terug aan de arme man en zei dat hij weg kon gaan. De koopman was stomverbaasd, hij begreep er niets van en schreeuwde tegen Djha: "Hoe kun je hem laten gaan terwijl hij mij vijf dirham schuldig is!" Toen zei Djha: "De arme man heeft de rook van jouw vlees gegeten en jij bent betaald met het geluid van een dirham. Nu zijn jullie elkaar niets meer schuldig."


* * * EINDE * * *