Discussie: Uithuwelijken zonder permissie

Voor Umm_khadija.. hopelijk heb je hier veel aan.
Wassalaam.


Uithuwelijken is een traditie van de Islam, en van verschillende culturen. Er bestaan verschillende vormen van uithuwelijking, waarbij elke traditie beinvloed is door verschillende culturen. In de Islam is uithuwelijken een welbekende traditie, en de vormen die het daar heeft zijn beperkt; dat wil zeggen dat de Islamitische wetgeving uithuwelijken voorschrijft maar dat de vormen daarvan onderhevig zijn aan bepaalde regels. De regelgeving van het uithuwelijken in de Islamitische wetgeving staan vastgesteld in diezelfde wetgeving, de Shariah. De Shariah, om precies te zijn de furu? al-fiqh (de toepassing van de jurisprudentie), kent verschillende uitwerkingen hiervan gebaseerd op de vier Madhab?s, en meningen van anderen. De volgende visie vanuit de Madhab van Malik, en de mening van sommige Hanbali?s en Shafi?i?s, zullen onder beschouwing genomen worden. Met name wat de Malikiyyah vindt, want de meeste lezers hier volgen de Fiqh uit de Madhab van Malik, zoals de meeste Marokkanen. De centrale vraag luidt:



Is uithuwelijken zonder toestemming van de vrouw, zelfs met haar weigering toegestaan?



De Fuqaha verschillen van mening hierover vanwege drie zaken:



bestaan van verschillende bewijzen
bestaan van verschillende interpretaties van die bewijzen
het niet kennen van bepaalde bewijzen


In de Koran staat de regel dat een huwelijk alleen tot stand kan komen zonder dwang. In de Sunnah wordt dit verduidelijkt. E?n van de belangrijkste aspecten die komen kijken is de kwestie van wiens toestemming van belang is om mee te laten wegen voor de geldigheid van een huwelijk.

Ibn Rushd zegt: ?De persoon wiens aanvaarding in overweging genomen word voor de geldigheid van het huwelijkscontract wordt geidentificeerd door de wet (shar?) op twee wijzen. In de eerste plaats betreft het de toestemming van de twee partijen (zelf) van het huwelijk, de bruid en bruidegom, of met de toestemming van de voogd, of zonder zijn toestemming, volgens de opinie van hen die niet een voogd voorschrijven in het geval van de toestemming van een vrouw die dat recht zelf bezit. In de tweede plaats wordt de toestemming van alleen de voogden in beschouwing genomen. In beiden methoden verrijzen kwesties waarover men overeenstemming kent en die gedisputeerd worden. We zullen uit deze de principes en regels geven.?

De juristen zijn het eens over de toestemming en aanvaarding van mannen die de puberteit bereikt hebben, die vrij zijn, en verantwoordelijk zijn over hun eigen zaken. Verschil van mening slaat op de volgende twee categorien:

- slaven: (niet van toepassing)

- vrouwen:

Wat betreft de kwestie vrouwen, wiens toestemming in overweging genomen moeten worden in het huwelijk, zijn de Fuqaha het er over eens dat de toestemming van de ontmaagde baligh (volwassen) vrouw in overweging genomen moet worden, vanwege de gezegde van de Profeet, ?De ontmaagde vrouw spreekt haar eigen toestemming uit?, behalve wat overgeleverd is van al-Hasan al-Basri. Zij verschillen van mening over de baligh maagd en de niet-baligh ontmaagde vrouw (een meid dus; wanneer ze geen slecht gedrag vertoont). Over de baligh maagd zeggen Malik, al-Shafi?i en Ibn Abi Layla dat alleen haar vader haar kan dwingen tot huwelijk. Abu Hanifa, al-Thawri, al-Awza?i, Abu Tawr en een groep Fuqaha zeggen dat het noodzakelijk is om haar toestemming in beschouwing te nemen. Malik ging met hun mee over de maagdelijke oude vrijster in ??n van zijn opinies. (Ibn Rushd e.a.)



De reden van hun verschil van mening is gebaseerd op het conflict van de indirecte indicatie van communicatie met de algemene betekenis hierin, wat gevonden word in de gezegde van de Profeet, die luidt ?de weeskind mag niet uitgehuwelijkt worden zonder haar toestemming,? en zijn gezegde, ?de weeskind moet gevraagd worden over haarzelf?. Dit wordt overgeleverd door Abu Dawud. De betekenis hiervan die word gehaald door middel van de indicatie van de communicatie is dat het hebben van een vader anders is dan een weeskind zijn. De overlevering van de Profeet in de welbekende traditie van Ibn Abbas, ?De maagd moet gevraagd worden voor toestemming,? maakt het ontvangen van toestemming van elke maagd verplicht vanwege haar algemeenheid. De algemene betekenis is sterker dan de indirecte indicatie van de tekst, maar Muslim heeft overgeleverd, in de traditie van Ibn Abbas, de volgende aanvulling dat ?de maagd?s toestemming verkregen moet worden bij de vader?. Dit is een beslissend bij de kwestie als men disputeert. (Ibn Rushd e.a.)



[verschil van mening ligt in deze kwestie vooral aan de interpretatie, punt 2, zoals eerder aangegeven; Ibn Rushd legt nadruk bij uithuwelijken op twee belangrijke aspecten: het hebben van een vader, de belangrijkste huwelijksvoogd voor een vrouw, en een vaderloze vrouw; belangrijke nadruk wordt hier ook gelegd op de bewijzen zelf, namelijk de verschillende bewijzen, punt 1: inde ene hadith wordt vader niet vermeld, in de tweede, zelfde hadith, wel]



Malik en Abu Hanifa zeggen dat een niet-baligh ontmaagde vrouw wel gedwongen kan worden voor uithuwelijking, terwijl al-Shafi?i zegt dat ze niet gedwongen mag worden. De latere Maliki?s zeggen dat er drie visies over haar bestaan in hun Madhab:



1) de vader kan haar dwingen zolang ze niet de puberteit bereikt heeft na scheiding (dit is de opinie van Ashhab)

2) de vader kan haar dwingen zelfs wanneer ze de puberteit heeft behaald (dit is de opinie van Sahnun)

3) de vader kan haar niet dwingen zelfs wanneer ze geen puberteit bereikt heeft (dit is de opinie van Abu Tammam)



De oorzaak van verschil is gebaseerd op het conflict van de indirecte indicatie van de tekst met de algemene implicatie ervan. Dit word betuigd in de gezegde van de Profeet dat ?de weesmeisje niet uitgehuwelijkt mag worden zonder haar toestemming,? waarvan men uit begrijpt dat toestemming van iemand van wie men weet dat ze een vader heeft niet verzocht mag worden zoals overeengekomen bij de meerderheid (jumhur), behalve in wat betreft de gescheiden baligh vrouw, en in de algemene implicatie van de Profeet?s gezegde dat ?de ontmaagde vrouw een grotere recht over haar zelf heeft dan haar voogd,? wat zowel de baligh als de niet-baligh omvat. Dus ook zijn gezegde dat ?de weduwe (ayyim) niet uitgehuwelijkt mag worden totdat naar haar toestemming gevraagd wordt, en ze mag niet uitgehuwelijkt worden totdat ze haar toestemming geeft,? wat aangeeft door middel van de algemene implicatie die gezegd is door al-Shafi?i. (Ibn Rushd e.a.)



Er is een andere reden voor het verschil van mening over deze twee kwesties. Het betreft de constructie van een analogie over een punt van consensus (Idjma?). Zij arriveerden op de consensus dat de vader wel een niet-baligh maagd kan dwingen op uithuwelijken en dat hij niet een gescheiden baligh vrouw kan dwingen, behalve in geisoleerde gevallen van al dit geen, zoals we aangegeven hebben. (Ibn Rushd e.a.)



Zij verschillen over de onderliggende oorzaak van een gedwongen toestemming of het nu maagdelijkheid of minderjarigheid (sighar) is. Zij die zeggen dat minderjarigheid is voeren aan dat de baligh maagd niet gedwongen moet worden, terwijl zij die met maagdelijkheid aan komen voeren zeggen dat de maagd gedwongen mag worden, maar niet de ontmaagde minderjarige vrouw. Zij die beide oorzaken mee laten wegen maakten gedwongen toestemming verlicht wanneer beiden gevonden waren en zeiden dat zowel de baligh maagd gedwongen mag worden als de niet-baligh ontmaagde vrouw. De bepaling in de van de onderliggende oorzaak (ta?lil) in de eerste geval is van Abu Hanifa, in de tweede van al-Shafi?i, en in de derde van Malik. De bronnen, echter, verlenen groter steun aan de oorzaak vastgesteld door Abu Hanifa. (Ibn Rushd e.a.)



-Ibn Rushd bespreekt nu over de kwestie van het verliezen van de maagdelijkheid via dwang en spreekt over expressie en toestemming, over de verschillende vormen van het verliezen van maagdelijkheid en over de verschillende meningen..- [niet van belang]



Zij zijn van mening dat de vader zijn minderjarige zoon kan uithuwelijken en ook zijn minderjarige dochter die maagd is, en hij hoeft niet haar toestemming te krijgen, zoals het vastgesteld is dat ?de Boodschapper van God trouwde met Aisha toen ze een meisje was van zes of zeven en consumeerde het huwelijk met haar toen ze negen was, door middel van een huwelijk gecontracteerd via Abu Bakr?. Hierin verschillen zij over twee zaken. Als eerste betreft het of de minderjarige vrouw uitgehuwelijkt kan worden door een ander dan de vader. Ten tweede, of de minderjarige jongen uitgehuwelijkt kan worden door een ander dan de vader. Ibn Rushd zegt het volgende:

?Over het huwelijk van een minderjarige vrouw die ondernomen wordt door iemand anders dan de vader zegt al-Shafi?i dat alleen de grootvader aan vaderskant haar kan uithuwelijken. Malik zegt dat niemand haar kan uithuwelijken behalve de vader, of iemand aan wie de vader deze taak heeft gedelegeerd, behalve wanneer het waarschijnlijk is dat ze in corruptie en verlies kan vallen. Abu Hanifa zegt dat de minderjarige uitgehuwelijkt kan worden door eenieder die over haar voogdijschap bezit, inclusief haar vader, familieleden, en anderen, maar wanneer ze de puberteit bereikt heeft dan heeft ze de optie (khiyar)[voor herroeping].?



Het verschil van mening ligt in het conflict van analogie met de algemene betekenis. Dit is vanwege het gezegde van de Profeet, ?Zoek toestemming van de maagd, haar zwijgen is haar toestemming,? wat een algemeenheid impliceert betreffende alle maagden behalve ??n die een vader heeft, zoals haar zaak bevoegd werd door consensus (Idjma?), los van de verschil van mening die we genoemd hebben. (Ibn Rushd e.a.)

bron: dades