Discussie: Voor altijd winter

Over de weiden ligt vorst
in nevel gevlekt
met zwarte fladderende kraaien

Grauwwitte hemelvelden
vervallen tot één
doorstoken door het tere ge-ader van bomen

Spinnenwebfijn siert in de struiken de rijm
en water bevriest tot dun glazig ijs
Was het ooit zomer?

Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.
Maar heel het landschap ligt al volgeboekt.
De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken.

De bomen dromen rechtop in de sneeuw,
verwonderd en in hun verwondering verrast.
De vorst heeft ieder takje afgetast.
Het is windstil, er valt niets te ontdekken.

De laatste vlokken vallen, in de lucht
zweeft al wat zonlicht, geel en droog.
En vogels, eerstgeborenen van het oog,
haasten zich om de schade te herstellen

De winter met zijn besneeuwde daken
Doen ons soms een zucht van verwondering slaken
Maar die sneeuw ligt ook op de stoepen en wegen
Waar we ijverig proberen deze weg te vegen
We strooien maar door, aan een stuk
Maar glijden ons naar een ongeluk
Sneeuw en ijzel geeft voor de kinderen veel gein
Maar voor de rest is het niet zo fijn
De vorst trekt diep in onze straten
En na de dooi vallen de gaten
We hebben lang niet zo’n winter gehad
Ben ook nooit zo vaak gevallen op mijn gat
Maar ik heb ook de mooiste foto’s gemaakt met de sneeuw
Deze winter is tot nu toe de witste van deze eeuw