In naam van Allaah, de meest Barmhartige, de Genadevolle

Blaffende honden bijten niet

Wij als mensen, leven om te overleven. We ademen, eten, drinken en hebben dagelijkse behoeften nodig om te kunnen overleven net als dieren. De ene soort dieren plant zich voort op die manier terwijl de andere soort zich voortplant op een andere manier. Overeenkomsten tussen mens en dier zijn er zeker, vooral het feit hoe wij onszelf en onze dierbaren willen beschermen. Denk maar eens aan een vogel die zijn nestje wilt beschermen en zich vijandig gaat opstellen wanneer een vreemde, een niet vertrouwende diersoort of zelfs een mens zijn nestje probeert te benaderen. Het is niet vreemd om er alles voor te doen om je nest of in ons geval onze geliefden te beschermen. Beschermen op elke mogelijke manier, met lichaam en ziel. Zit in de natuurlijke aanleg van de mens, je wilt niet dat je dierbaren verdriet hebben of pijn lijden. En wanneer het gebeurt, kruipt men uit zijn schild om er tegenaan te gaan totdat jij wint en de andere verliest.

Maar waarin ligt het verschil? Het is inderdaad zo dat sommigen dreigen en een vijandelijke houding aannemen tegenover je om je de angst in te jagen, om je te doen geloven dat je er niet goed van zal afkomen. Dit allemaal laten ze duidelijk merken op een manier die ons reeds bekend is, op een gelijksoortige manier die ook onder de dieren bekend is. Vandaag de dag herkennen wij deze kenmerken ook in onze dagelijkse omgeving, in de wereld op straat als in het virtueel wereldje. Dreigementen worden door en aan iedereen gegeven. Zij die de touwtjes in handen nemen, zij die de Da’wah willen ‘beschermen’, zij die de subsidies willen behouden, zij die met een bepaalde organisatie werken of zij die het niet eens zijn met bepaalde zaken. Concurrenten van mekaar. Ik vraag mij echter af in hoeverre deze bedreigingen menens zijn. Zouden ze echt iemand onrecht aandoen, dit door een broeder aan te geven? Of door bepaalde predikers te boycotten? Of zouden ze het via hun geliefden proberen door dreigmails en dreigtelefoontjes? In hoeverre wordt iemand bedreigd die in naam van de Da’wah iets probeert te verwezenlijken, al zou deze Da’wah slechts voortbestaan uit roem en faam?

De oprechtheid die ik in bepaalde mensen voor ogen had, is op dat moment voor mij verloren. Het is een zwakke houding die men aanneemt, hoewel deze persoon een uiterst stoere en mannelijke houding wilt weergeven naar de andere toe. Net als een echte fata morgana. Iets lijkt er te zijn maar hoe dichter men komt, hoe sneller men beseft dat hetgeen wat je dacht te zien, helemaal niets is. Gewoon niets. Inhoudloos, schijn, leeg, kleurloos, tja hoe kan ik ‘niets’ verklaren?
Dit verschijnsel kan je trouwens net zo goed terug vinden bij dieren. Wanneer je over straat loopt en een blaffende hond ziet die langs je loopt met zijn baasje die de hond strak aan de leiband heeft, wekt het enigszins toch wat angst in je op, althans bij mij! Ondanks dit, houdt ik me sterk, wil ik niet de straat oversteken omdat dit mijn ‘eer’ zou krenken en blijf ik volhardig aan dezelfde kant lopen. Tot mijn grote verbazing loop ik voorbij die gemene hond en wat blijkt? De angst die ik net voelde, was opeens verdwenen en was onnodig geweest. Je voelt een zekere angst voor de bedreigingen die je aan je deur krijgt en denkt toch: ‘wat als zij het menen?’ Je houdt jezelf sterk en haalt je schild en zwaard naar boven om op elk moment klaar te staan om je geliefden en je eer te verdedigen, maar ondanks dit feit komt men tot het besluit dat zelfs deze zaken onnodig waren geweest. Deze opstand heeft namelijk de bedreiger de angst ingejaagd, een evenwichtige reactie toch? Net zoals in de chemie.

Men heeft een poging gewaagd om de angst op te wekken bij de tegenstander, het is voor even gelukt maar ik moet je helaas meedelen dat je missie mislukt is. Ik zou dus zeggen: trek je mouwen weer omlaag, doe de knopen van je hemdje weer dicht zodat die dikke nek van je niet zichtbaar is, trek je broek op en loop maar weer verder. Het heeft jou niet gebaat en het stelde niets voor, die loze praat zonder daad. Hun ware aard is naar boven gekomen maar is zo snel weer gezonken wanneer zij voor de tweede keer een poging trachten te wagen en dan weer voor een derde en een vierde keer om zo andere slachtoffers te gaan zoeken. Slachtoffers? Excuseer neen, dat zijn ze niet. Wanneer ik ze slachtoffers noem, zullen ze te vereerd zijn omdat een slachtoffer iemand is die door een gebeurtenis leed heeft getroffen en dat is hierbij zeker niet het geval. Er is dus helemaal geen sprake van slachtoffers. Kortom kan ik dus zo’n persoon vergelijken met de hond die ik net beschreven heb. Loze dreigementen, loze praatjes, stoer doen voor de show, gemeen doen, mannelijk overkomen,… maar zoals wij allen weten en bekend is voor velen: blaffende honden bijten niet!

Qalamiste