Discussie: Up richting het interim-kantoor!

In naam van Allaah, de meest Barmhartige, de Genadevolle

Up richting het interim-kantoor

Zoals elke wekelijkse strijd, begaf ik mezelf deze week ook richting het interim-kantoor die me deze ochtend had gebeld om eens langs te komen voor een sollicitatie gesprek. Net voor ik de deur uitliep wierp ik nog een laatste blik in de spiegel en sloot zelfzeker de deur achter me dicht. Een waarachtige strijd is het inderdaad. Het was immers mijn hoofddoek die solliciteerde en niet ik. Ondank de gedachte dat de kans groot was dat ze mij de baan zouden weigeren, ging ik toch uit van het goede en hoopte ik stiekem zoals ik wel eens vaker hoopte, dat ik het mis had. Wanneer ik het interim-kantoor nabij kwam, begon mijn hart stilletjes aan sneller te kloppen. Vreemd toch opeens die snelle hartkloppingen, kleffe handen en zekere angst die ik voelde op dat moment? En dit slechts om een sollicitatiegesprek. Vreemd inderdaad maar de keiharde realiteit. Net voor ik de deur wilde openen van het interim-kantoor, veegde ik stiekem mijn vochtige handen af aan mijn jas, nam een diepe zucht, toverde een zelfzekere glimlach op mijn gezicht en zette vervolgens een stap binnen. En ja hoor, het duurde niet lang vooraleer mijn glimlach weer verdween en ik hard op mijn tanden moest bijten toen ik de afkeurende blikken toegeworpen kreeg van de bediendes die achter hun bureau zaten. Op dat moment voelde ik me net een stuk vee dat diende goedgekeurd te worden vooraleer ze me zouden willen aankopen. Gelukkig werd het ijs gebroken, dat trouwens bijna gesmolten was, toen een jonge vrouw mij groette en mij aanbood om te gaan zitten. Ik nam rustig een paar stappen richting de jonge vrouw en het viel mij op dat mijn voeten opeens loodzwaar waren geworden of kwam het door mijn gewaad? Wanneer ik na een zware strijd een stoel had bereikt, begon het ultieme spannende sollicitatiegesprek. Er werd gevraagd naar welke studies ik had gevolgd, of ik een diploma had, of ik werkervaring had, etc. Alles leek in orde te zijn, althans dat dacht ik toch. De brandende vraag die ze mij plots stelde, had ik eigenlijk zien moeten aankomen. Zoals ik reeds zei was het niet ik die solliciteerde maar mijn hoofddoek en ja ook deze hoofddoek diende verantwoording af te leggen binnen deze maatschappij. ‘Neen.’ antwoordde ik zelfzeker toen ze mij vroeg of ik bereid was mijn hoofddoek af te zetten. Verontwaardigd keken zij en haar collega’s op vanachter hun bureau, die trouwens stiekem het gesprek meevolgden. Niet begrijpend dat ik zo’n goede kans op de arbeidsmarkt zou kunnen laten liggen omwille van een stukje stof. Niet wetend hoeveel juist dat stukje stof voor mij betekent. Was het mijn hoofddoek die het werk zou verrichten of was het ikzelf met mijn kwaliteiten en vaardigheden? Of was het misschien het feit dat ik wegens mijn hoofddoek plots niet genoeg geïntegreerd bleek te zijn ondanks de Nederlandse taal die ik zeer goed beheerste, ondanks ik hier geboren ben en net zoals anderen een Vlaamse burger ben met eigen rechten? Rechten inderdaad, waaronder recht op eigen beleving van religie. Hoe kan het dan zijn dat mij dit recht wordt ontnomen terwijl het Belgisch wetboek zelfs aan mijn kant staat wanneer ik er bewust en vrijwillig voor kies om mijn identiteit te behouden middels mijn hoofddoek? Discriminerend toch? Zoveel vragen. Vragen waar ik maar geen antwoorden op krijg, vragen die niet verhelderd worden. Vragen die ik mezelf keer op keer afvraag. Een mix van verschillende gevoelens die ik beleef wanneer ik het interim-kantoor verliet zonder een baan. Frustraties, teleurstelling, woede, pijn, verdriet en zoveel meer die mijn energie, wilskracht en moed stilletjes aan uitdoofde binnen deze maatschappij maar tegelijkertijd wakkerde het vuur zich nog meer aan voor mijn geloof, de Islaam.

Qalamiste

dank je voor de Mooie column

Oorspronkelijk geplaatst door simtex

dank je voor de Mooie column

Geen dank!

Oorspronkelijk geplaatst door Senna

MashAllah Qalamiste wat kun jij mooi schrijven! Moge Allah je sbar geven op zulke momenten en het vinden van een baan voor je vergemakkelijken (mocht je nog niets hebben gevonden). Acceptatie zal er nooit, maar dan ook nooit, volledig zijn. Blijf daarom sterk in je schoenen staan, want Allah ta3ala sluit geen deuren zonder er twee voor je te openen.

Ameen op je dua beste zuster! Baraka Allaahu feeki voor je motiverende woorden die me tevens ook herinneren om mijn vertrouwen slechts in onze Heer te stellen. Djazaak Allaah beste zuster!