Discussie: Te verlegen voor een dakloze

Bijna elke dag loop ik langs hem. Wanneer ik hem aankijk, voel ik me schuldig en schaam ik me een beetje. Dikwijls knik ik, dan knikt hij terug en kijk ik schuldbewust naar de grond. Het voelt niet goed om met een volle tas boodschappen langs hem te lopen. Zeker omdat er ook veelal onzinnige, te dure boodschappen inzitten.


‘Mijn’ straatkrantverkoper bij ‘mijn’ Albert Heijn is zo onopdringerig, ik heb hem zelfs amper ooit geluid horen maken. Daardoor durf ik hem ook nooit zo goed aan te spreken. Middels lichaamstaal en een zachte “ Mag ik er een?” koop ik een krantje van hem of voorzie ik hem van een pakje sigaretten. En eigenlijk vind ik dat gênant. Niet voor hem, maar voor mezelf. Ik wou dat die man gewoon genoeg geld had, zonder dat hij niet stilzwijgend hoefde te bedelen.

Volgens mijn man word ik er zelfs verlegen van als ik langs hem loop. Misschien omdat ik zolang heb gewacht met het starten van een normale conversatie, dat ik het nu niet meer durf. Want nu lijk ik ongeïnteresseerd. En misschien stelt hij mijn vragen wel niet op prijs... “Onzin! Wat wil je eigenlijk vragen”. Ik denk na en antwoord dat ik benieuwd ben wanneer hij jarig is. Mijn man kijkt alsof hij me niet goed verstond, maar zegt: “Hij is heus niet bang voor je, en je hoeft je ook niet te schamen omdat jij een tas vol boodschappen kunt kopen. Hij staat daar heus niet als hij dat vervelend vindt. Het is zijn baan. Dus vraag hem gewoon wat je wilt weten...

Normaliter ben ik niet zo verlegen dus met al mijn moed liep ik langs hem de Albert Heijn in. Een knikje kon er vanaf. Ook bij hem. Shit. Poging 1 mislukt. CONTRA, schijterd! Misschien op de terugweg. Wat ga ik kopen? Ik hoef eigenlijk niks te hebben...Ineens had ik een onderwerp voor een gesprek! Ik liep terug naar de straatkrantverkoper en vroeg hem: “Wilt u iets hebben?”

“Do you speak English?”

“Shit.. uh.. yes. Would you like to have something from the supermarket?”

Hij wilde wel Fanta. Geen light, dat vond hij onzin. Kijk, daar houd ik van! Met een fles Fanta vol suiker en een pak koekjes kwam ik naar buiten.

Ik bood hem een koekje aan. Twee hoefde hij er niet. Hij heet Simon. En hij is jarig op 18 maart. We hadden een leuk gesprekje. Ik vroeg me onmiddellijk af waarom ik me nou zo schaamde. Het was duidelijk zijn keuze hier te staan. En hij blijkt ook helemaal niet zielig. Hij heeft gewoon een dak boven zijn hoofd en is happy met het werk dat hij doet.

Sindsdien groeten we elkaar elke dag mondeling en zwaaien we naar elkaar. In mijn agenda staat op 18 maart ‘straatkrantverkoper Simon jarig’. Misschien dat ik dan wel slingers koop. Of een taart. Met kaarsjes. Gewoon, omdat ik niet weet of hij genoeg geld verdient om een verjaardagstaart te kopen. Al moet ik de volgende keer dan wel vragen hoeveel kaarsjes er op 18 maart op moeten. Maar dan is het geen verassing meer. Dan maar een taart zonder kaarsjes. Met slingers. Dat is ook leuk.