Discussie: Politieke sprookjes

Dit stuk gaat niet over het tenenkrommende optreden van Koenders, Klijnsma en Plasterk bij De Wereld Draait Door, de grote verdwijntruc van Verhagen of over de overeenkomst tussen Balkenende en Sven Kramer (beide de verkeerde baan). Het gaat ook niet over de stijging van de PvdA en GroenLinks in de peilingen of over de keuze voor D66 door hoogopgeleide Turken en Marokkanen. Hier zal dit stuk niet over gaan, of misschien toch wel stiekem een beetje.





Dit stuk gaat over sprookjes. Het type waar kleine kinderen dol op zijn en dat in iedere uithoek van de wereld een eigen variant kent maar altijd hetzelfde stramien volgt. Ik was vroeger dol op sprookjes en heb mijn favorieten nog steeds in de boekenkast en op mijn iPhone staan. Sprookjes gaan ook met de tijd mee. Wat sprookjes en mooie verhalen zo fijn maakt, is dat ze de wereld in al haar complexiteit terugbrengen tot een paar simpele elementen.

Je hebt het grote kwaad, vaak in de vorm van een geniepige adviseur van de keizer die het land in erbarmelijke omstandigheden heeft gestort. Ik noem geen namen. Je hebt de koning of keizer die als een marionet wordt bewogen door (on)zichtbare machten. Nog steeds geen namen. En je hebt de jonge man of vrouw die zonder het in eerste instantie zelf te beseffen de kracht bezit om die betere tijden in te luiden, een held. Daarnaast heb je nog het volk. Een anonieme massa waarvan je alleen weet dat ze smachten naar betere tijden. En een oude wijze man of vrouw die de held(in) op zijn/haar pad naar positieve verandering met wijze raad en daad bijstaat. Zo simpel kan het zijn.

De realiteit is helaas anders. Politieke sprookjes worden niet volgens de regels verteld. Sterker nog, achter de schermen wordt alles uit de toverhoed gehaald om helden en schurken te creëren. Halve en hele (on)waarheden worden hierbij niet geschuwd. Het grappigste is, en sprookjeslezende kinderen zullen dit beter doorhebben dan krantenlezende volwassenen, dat diegene die zichzelf uitroepen als held of redder in sprookjes nooit de held of redder blijken te zijn. Dat is namelijk altijd de persoon van wie men het het minst verwacht: het jongste kind of het weesmeisje of iemand anders die moed en vernuft kan combineren om het tij te keren. Vernuft is iets anders dan sluwheid. Ik noem weer geen namen.

Ik ben benieuwd wie er in Nederland zal opstaan als held. Waarschijnlijk zal het van ons stemmers moeten komen. Stemmen mag dan wel voor veel mensen een vrij nietszeggende handeling zijn, maar op het juiste moment de juiste keuze maken is wel degelijk een heroïsche daad. Het volk als held. Het breekt met alle regels, maar misschien is het wel tijd dat wij als anonieme massa de held in onszelf ontdekken en ons eigen verhaal schrijven om deze politieke deceptie tot een sprookjesachtig einde te brengen.

Oorspronkelijk geplaatst door CONTRA

Dit stuk gaat niet over het tenenkrommende optreden van Koenders, Klijnsma en Plasterk bij De Wereld Draait Door, de grote verdwijntruc van Verhagen of over de overeenkomst tussen Balkenende en Sven Kramer (beide de verkeerde baan). Het gaat ook niet over de stijging van de PvdA en GroenLinks in de peilingen of over de keuze voor D66 door hoogopgeleide Turken en Marokkanen. Hier zal dit stuk niet over gaan, of misschien toch wel stiekem een beetje.




Dit stuk gaat over sprookjes. Het type waar kleine kinderen dol op zijn en dat in iedere uithoek van de wereld een eigen variant kent maar altijd hetzelfde stramien volgt. Ik was vroeger dol op sprookjes en heb mijn favorieten nog steeds in de boekenkast en op mijn iPhone staan. Sprookjes gaan ook met de tijd mee. Wat sprookjes en mooie verhalen zo fijn maakt, is dat ze de wereld in al haar complexiteit terugbrengen tot een paar simpele elementen.

Je hebt het grote kwaad, vaak in de vorm van een geniepige adviseur van de keizer die het land in erbarmelijke omstandigheden heeft gestort. Ik noem geen namen. Je hebt de koning of keizer die als een marionet wordt bewogen door (on)zichtbare machten. Nog steeds geen namen. En je hebt de jonge man of vrouw die zonder het in eerste instantie zelf te beseffen de kracht bezit om die betere tijden in te luiden, een held. Daarnaast heb je nog het volk. Een anonieme massa waarvan je alleen weet dat ze smachten naar betere tijden. En een oude wijze man of vrouw die de held(in) op zijn/haar pad naar positieve verandering met wijze raad en daad bijstaat. Zo simpel kan het zijn.

De realiteit is helaas anders. Politieke sprookjes worden niet volgens de regels verteld. Sterker nog, achter de schermen wordt alles uit de toverhoed gehaald om helden en schurken te creëren. Halve en hele (on)waarheden worden hierbij niet geschuwd. Het grappigste is, en sprookjeslezende kinderen zullen dit beter doorhebben dan krantenlezende volwassenen, dat diegene die zichzelf uitroepen als held of redder in sprookjes nooit de held of redder blijken te zijn. Dat is namelijk altijd de persoon van wie men het het minst verwacht: het jongste kind of het weesmeisje of iemand anders die moed en vernuft kan combineren om het tij te keren. Vernuft is iets anders dan sluwheid. Ik noem weer geen namen.

Ik ben benieuwd wie er in Nederland zal opstaan als held. Waarschijnlijk zal het van ons stemmers moeten komen. Stemmen mag dan wel voor veel mensen een vrij nietszeggende handeling zijn, maar op het juiste moment de juiste keuze maken is wel degelijk een heroïsche daad. Het volk als held. Het breekt met alle regels, maar misschien is het wel tijd dat wij als anonieme massa de held in onszelf ontdekken en ons eigen verhaal schrijven om deze politieke deceptie tot een sprookjesachtig einde te brengen.