Discussie: Columns van Hasna El Maroudi

Mocro: Sorry

door: Hasna El Maroudi Apr 21 2005

Sorry Jip, voor al het strafwerk dat ik je heb bezorgd. Dat je altijd de dupe was van mijn ingenieuze kwade streken. Sorry Jip, voor de bloedlip die ik je had geslagen toen je mij wou verraden, toen je aan de meester wou vertellen dat niet jij, maar ik die scheetbom in de klas had gegooid. Het spijt me echt Jip, dat ik in je gezicht had gespuugd. En ook sorry voor al die keren dat ik je in elkaar beukte als je zei dat ik moest oprotten naar mijn eigen land. Sorry jongen. Ik noemde je dan een vuile racist, je discrimineerde en dat mag natuurlijk niet. Maar ik geef je ook wel gelijk. Ik was een kutmarokkaan.

In de supermarkt. Drie vervelende luid pratende Marokkaanse meisjes staan in de rij. Samir A. is vrij en ze zijn benieuwd op welke huwelijksaanzoeken hij in zal gaan. Het gedachtegoed van Samir A. volgend, hebben ze het vervolgens over een aanslag die ze gaan plegen, en wel op het omaatje voorin de rij. Die legt haar boodschappen namelijk veel te langzaam op de lopende band. Luid en duidelijk, in het Nederlands, gillen ze over en weer hoe ze dat gaan aanpakken. Ze gaan een bom verstoppen. Misschien in haar huis, of nog beter, in haar boodschappentas. Ze bezorgen het arme omaatje bijna een hartaanval, en na het afrekenen haast zij zich snel weg.

Ik ben over het algemeen vrij makkelijk te irriteren. Om ruzie te voorkomen tel ik meestal tot tien. Normaal gesproken helpt dat prima. Nu kan ik aan de andere kant van de buurtsuper de meisjes nog steeds verstaan en heb ik al doorgeteld tot honderdnegenendertig. Ik kook inmiddels over van woede en ik pak mijn mobieltje en bel Linda op. Wij delen meestal dezelfde irritaties, zij zou mij begrijpen. Terwijl ik me aansluit bij de rij voor de kassa begint mijn salvo. 'Die pleurismarokkannen, ze kunnen de tyfus krijgen. Als ze het hier in Nederland zo slecht hebben, waarom rotten ze niet gewoon op naar hun eigen land. Ze kunnen allemaal de tyfus krijgen. Ik pik 't niet meer. Eeuwig en altijd die sukkels met het IQ van een banaan te moeten verdedigen. Ik doe het niet meer.'

En Jip, ik ben ermee gestopt. Uiteraard ben ik het niet eens met de leeghoofdige autochtone Nederlanders die rot op naar je eigen land roepen tegen alles wat ook maar een klein beetje een tintje heeft. Maar mensen zoals jij (en sinds kort zoals ik) die dat vervelende groepje kutmarokkanen willen aanpakken, steun ik volop. Misschien is het een idee om samen een politieke partij op te richten. Want Nederland verdient het beste, het is een mooi land om in te wonen, en als ik zo naar die meisjes kijk lijken die mijn mening totaal niet te delen. Niemand hoeft van mij weg, maar als je het hier echt niet naar je zin hebt, dan mag je van mij de bergen weer in.

Dus Jip, bij deze, sorry voor al die keren dat ik je heb geslagen. Je had gelijk. Ik was gewoon een kutmarokkaan.

Mocro: Geschiedenis

door: Hasna El Maroudi Apr 14 2005

Het is weer zo'n dag dat ik languit op bed tv lig te kijken, terwijl ik nog duizend dingen te doen heb. Ik moet nog een toets voorbereiden, de vloer van mijn kamer is bezaaid met kledingstukken die wel een wasje kunnen gebruiken en tenzij ik nog een maand mijn schoolboeken onder mijn bed vandaan wil plukken, moet ik de planken van IKEA nu toch echt eens gaan ophangen. Ik trek mijn deken nog een klein beetje verder omhoog en zucht. Wat is luieren in bed toch heerlijk. Maar, nog vijf minuutjes en dan ga ik opruimen. Nog heel even en dan ga ik aan de slag. Echt waar. Vijf minuutjes, of misschien tien dan.

Maar dan zap ik langs een programma dat me interesseert, het gaat over de geschiedenis van Marokko. Ik dacht altijd dat ik vrij goed op de hoogte was van de vergane glorie van dat land. Goed genoeg in ieder geval om evenwichtige statements te maken als 'Koning Hassan de Tweede heeft na de puinhopen van de Franse bezetting van Marokko een eenheid gemaakt.' Maar wat blijkt uit het televisieprogramma? Ik weet nog geen kwart van wat er allemaal heeft plaatsgevonden.

Ik kan me de vakanties in Marokko goed herinneren. Terwijl mijn nichtjes en ik de bedelaars voor het paleis van de koning probeerden te ontlopen, keken we naar alle wonderbaarlijke versieringen voor ons. Koning Hassan de Tweede leefde in luxe en weelde, terwijl zijn onderdanen vaak met nog geen 1 dirham (omgerekend 10 eurocent) per dag moesten rondkomen. Nu valt er veel te zeggen over het Nederlands koningshuis, maar zo slecht hebben we het bij lange na niet met onze Trix.

Enfin, terwijl ik mijn woede probeerde op te kroppen, kon ik bij het zien van aan de ene kant al die luxe en aan de andere kant al die armoede mijn mond niet houden. Ik schold de koning uit voor wat ik maar bedenken kon. Mijn nichtjes knepen mij in mijn arm zodat ik mijn mond zou houden. Hoe durfde ik de koning uit te maken voor lui varken? Ik zou nog eens onthoofd worden.

Jaren lang dacht ik dat het allemaal een uit de hand gelopen dreigement was. Mijn moeder zei in Marokko altijd dat ik op mijn woorden moest letten. Ik mocht geen slechte dingen over de koning zeggen, anders zou de politie me kunnen oppakken. Je kon er zelfs de doodstraf voor krijgen, maar dat scheen nog beter te zijn dan een celstraf. Een cel in Marokko is namelijk het best te vergelijken met een middeleeuwse kerker, waar gevangenen aan de ratten werden gevoerd. Dat soort onmenselijkheden waren in mijn ogen onmogelijk. Kon de koning zo slecht tegen kritiek dat hij dergelijke absurde maatregelen verzon?

De man op mijn televisiescherm beweert van wel. Hij heeft zijn vader al jaren niet gezien. Zijn vader was een socialist, en op fundamentalisten na, waren socialisten in de ogen van de koning het gevaarlijkste soort mensen. Zijn vader had een celstraf gekregen van twintig jaar, maar al na twee jaar werd hij gedeporteerd en sindsdien is er niets meer van hem vernomen. Zijn zoon heeft de hoop nog niet opgegeven, maar vreest dat zijn vader dood is. Toch blijft hij verder zoeken naar de waarheid. Zijn vader was slechts één van de velen. Ook Amnesty doet al jaren haar best om uit te zoeken hoeveel Marokkanen de dood hebben gevonden in Hassans martelkampen. Ondanks een aantal versoepelingen na het overlijden van Hassan, blijft het een moeilijke zaak. Iedereen die iets weet zwijgt uit angst. Tot nog toe lijkt er dus weinig vaart in te zitten.

Tot nog toe lijkt er ook weinig vaart te zitten in mijn opruimtaken. Ik ben te veel ontdaan door mijn ontdekking en moet op onderzoek uit. Ik weet in ieder geval waarom de meeste Marokkanen slecht tegen kritiek kunnen. Ze zijn niet anders gewend.

Mocro: Imam

door: Hasna El Maroudi Apr 07 2005

Ik kan me de vele koranlessen in de moskee nog goed herinneren. Ook al is het jaren geleden dat ik drie keer per week deze kwelling onderging, het staat nog steeds op mijn netvlies gegrift. In een overduidelijk brandonveilige kelder kregen ik en mijn drie nichtjes les van de imam. Ondanks het feit dat iedereen altijd schoon en rein de moskee betrad, rook het er altijd muf. Ik vermoed dat onze angst verantwoordelijk was voor de stank.

De imam was namelijk een dictator. Alles wat er in de kelder gebeurde, geschiedde op zijn commando. Zodra hij het lokaal betrad schoten wij in onze stoelen en zaten wij rechtop als soldaten. Elke keer als ik de man zag, brak het angstzweet me letterlijk en figuurlijk uit. Ik had les met ongeveer veertig andere doodsbange en heftig transpirerende kinderen en ja, dat ruik je dus.

Elke keer moesten wij koranverzen overschrijven, net zo lang totdat je ze uit je hoofd kende. Uiteindelijk moest je ze opdreunen voor de gehele klas. Maakte je een fout? Dan kreeg je voor elke fout op allebei je handen vijf klappen met een liniaal. Ik was niet de enige die deze manier van straffen niet kon waarderen. Elke les waren er wel een paar stoere jongens die de liniaal verstopten of in stukken braken. In de hoop een keer geen klappen te krijgen verstopten ze zelfs alles wat ook maar als martelinstrument gebruikt zou kunnen worden. Maar helaas voor hen, de imam had altijd wat achter de hand in zijn kamertje. Een plastic buis bijvoorbeeld.

Wanneer ik op de basisschool vertelde dat we klappen kregen in de moskee, stond iedereen me altijd met ogen groot van verbazing aan te kijken. De één na de ander riep 'dat is kindermishandeling!' De andere Marokkaanse kinderen susten hen en zeiden dat het allemaal wel meeviel, terwijl ze mij giftig aankeken. Dat de imam kinderen slaat is staatsgeheim. Zij die ermee te maken hebben weten het, voor de rest wordt het verzwegen.

Toen ik wat ouder werd, begon ik steeds meer te spijbelen. Mijn nichtjes volgden de lessen als trouwe hondjes en brachten mij elke week op de hoogte van hun ontwikkelingen. Ze kennen nu onderhand bijna 50 oud-Arabische verzen uit hun hoofd. Ik vraag me dan altijd af hoe nuttig dat is als je de vertaling niet kent? Grote kans dat je dingen roept waar je het helemaal niet mee eens bent.

Heel af en toe komt de oude man nog bij ons thuis eten. Mijn moeder haalt dan van alles in huis en zorgt ervoor dat hij een royale avondmaaltijd krijgt. Ze kijken tegen hem op zoals de katholieken dat bij de paus deden. De imam is een rolmodel. Ik zie echter zijn ware aard. Een zielig oud mannetje dat machteloos is zonder zijn stok, vroeger omdat hij dan de de kinderen niet onder controle kon houden, tegenwoordig omdat hij zonder geen stap meer vooruit kan komen.

Mocro: Het Beloofde Land

door: Hasna El Maroudi May 26 2005

Terwijl binnen een groot feest gaande was zaten mijn neef en ik buiten voor de deur. Hij rookte sigaret na sigaret, omdat hij het zo naar zijn zin had, zei hij. We hadden de zon zien ondergaan en zaten nu onder de Marokkaanse sterrenhemel. Urenlang vertelde mijn neef me over zijn mislukte pogingen om naar Europa te vluchten. Over de keer dat hij met tien broden en vijf flessen water in een vrachtwagen verstopt zat. Verder dan Tanger kwam hij niet. Een andere keer was het hem op miraculeuze wijze gelukt om op de boot in Ceuta te komen. Maar helaas, nog voordat de boot aan zijn overtocht naar het vaste land van Spanje begon werd hij er alweer afgegooid. Ook had hij eens geld gespaard om een nep paspoort te kopen. De dealer was er echter met zijn geld vandoor gegaan en hij was aan zijn lot overgelaten.

En zoals mijn neef zijn er meer Marokkanen die dromen van een leven in Europa. Volwassenen zouden hun kinderen zonder omkijken achterlaten om naar Het Beloofde Land te kunnen. De televisie schotelt hen een beeld voor van een wereld zonder problemen. Wie in Europa leeft, is welvarend en dus per definitie gelukkig. En als het de tv niet is die hen een scheef beeld van het leven in Nederland geeft dan zijn wij Nederlandse Marokkanen het wel. Nu de zomervakantie nadert merk ik het overal om me heen. Iedereen is aan het sparen om mooie dingen te kunnen kopen voor als ze op vakantie naar Marokko gaan. De familie daar mag vooral níet denken dat ze het niet breed hebben. Een uitkering? Huursubsidie? Acht maal kinderbijslag? Hou daar alsjeblieft je mond over.

Mijn neef stelde me tientallen vragen over het moderne Nederland. Hij vroeg zich af of homo's openlijk een relatie konden hebben, een vriend had hem verteld dat er in Amsterdam veel travestieten rondliepen en was het waar dat Hollandse meisjes van die rare vlekjes op hun gezicht hebben? Hij zag mij en mijn Parijse vriendinnen rondhuppelen in niemendalletjes, terwijl zijn zus een klap met een zweep keeg toen ze een keer een t-shirt droeg zonder lange mouwen. Mijn neef droomde van het vrije Nederland waar ieder vrij is te doen en dragen wat hij wil.

Alleen blijkt dat vrije Nederland een illusie te zijn. Homo's zijn bang in elkaar geslagen te worden, dus houden ze elkaars hand niet meer vast. Uit angst voor een groepsverkrachting trekken meisjes toch liever een broek aan dan een rokje en om dreigbrieven of een eventuele moord te voorkomen durft lang niet iedereen meer te zeggen wat hij wil. En de Marokkaanse media weten daar goed op in te spelen.

Mijn neef wil niet meer naar Nederland. Het land dat eens zo vredig leek, lijkt nu een oorlog te voeren tegen Marokkanen en moslims. In de krant leest hij dat de Marokkanen in Nederland aan het radicaliseren zijn. Hij wil juist vrijheid. Om die reden heeft hij zijn zinnen op Canada gezet. Hij spreekt al Engels en Frans. En tenzij er in Canada een tweede Mohammed B. opstaat, wacht hem in zijn Beloofde Land een lang en gelukkig leven.

Mocro: Coca-Cola

door: Hasna el Maroudi May 19 2005

Mijn Marokkaanse vriendinnen eten inmiddels niet meer bij de McDonald's. McDonald's is een Amerikaans bedrijf en Amerika is de vijand van de islam. Ik ben gek op Big Mac's, maar vooruit, wanneer ik met mijn vriendinnen ga winkelen kan ik wel een keer zonder. Wanneer ook de Burger King werd overgeslagen en we ook niet meer bij de Pizza Hut langs mochten kreeg ik het toch wel moeilijk. Om die reden stelde ik vorige week voor om voortaan eerst bij mij thuis iets te eten en vervolgens met een volle maag de stad in te gaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik frituurde halal geslachte frikadellen en hamburgers. De kippenboutjes kwamen van een nep-KFC met een groot halal bord buiten de deur. De sappen kwamen van de Lidl, een Duitser. De voorbereidingen had ik tot in de details gepland, er kon niets mis gaan. Totdat ik de cola tevoorschijn haalde in ieder geval. Ik was mij er van bewust dat Coca-Cola een Amerikaans bedrijf was, maar Coca-Cola is nu eenmaal lekkerder dan andere cola's, dus ik dacht dat ik er wel mee weg zou kunnen komen. Niet dus. En dit keer niet omdat het een Amerikaans product is, maar vanwege een absurde complottheorie waar al mijn vriendinnen heilig in geloofden.

Coca-Cola zou een merk zijn dat werd opgezet door joden om de islam te doen verdwijnen. Dankzij de verslavende werking is de cola over de hele wereld verspreid. Wanneer je het logo van Coca-Cola spiegelt bevat de naam een anti-islamitische leus. Door de constante blootstelling aan het logo kan men gebrainwashed worden tot een anti-moslim wezen. Toen ik de fles op tafel zette, werd hij dan ook meteen verdoemd en in de container van de buurman gegooid. Hoe kon ik zo laconiek over doen over zoiets? Hoe durfde ik het risico te nemen dat mijn vriendinnen nota bene, last zouden krijgen van de stralende werking? Waar haalde ik überhaupt het lef vandaan om tegen hun eet-regels in te gaan?

Maar wat ik mezelf afvroeg: hoe kon ik zo'n absurd verhaal vergeten? Een aantal jaar geleden werd de 'Coca-Cola'-kwestie uitgebreid behandeld door de Marokkaanse media. In Marokko ontstond daardoor een massale boycot van het goedje, waarna de mensen van Coca Cola hun excuses moesten aanbieden en uitleggen dat het om een misverstand ging. Op de Coca-Cola site werd het afgedaan als een mythe van het Midden Oosten. Sommige mensen dronken daarna gewoon weer cola, en sommigen hielden de boycot nog even vol. Mijn vriendinnetjes lopen een aantal jaar achter en zijn nu klaar voor een cola-loos leven.

Zonder McDonald's zou ik enigszins nog kunnen. De vetten van de Burger King en de Pizza Hut doen mij toch geen goed, dus die kan ik ook zonder problemen achterwege laten. Zonder Cola valt ook wel te leven, maar wat volgt hierna? Moet ik straks al mijn SATC-dvd's verbranden, geen jodenkoeken meer eten en mijn American Dream opgeven? Omdat de hele wereld een ondergrondse anti-islamitische oorlog aan het voeren zou zijn? Ik dacht het toch écht even niet.

Mocro: Manipuleren

door: Hasna El Maroudi May 12 2005

Mijn moeder en ik wandelen over de markt. Met een smoes over pijn in haar armen en pols heeft ze me meegelokt. De arme ziel kan namelijk niet alle boodschappen in haar eentje tillen. Eenmaal aangekomen op onze plaats van bestemming lijkt ze ineens springlevend. De groente en het fruit laat ze ineens links liggen en ze loopt linea recta op de marktkleding af. 'Kijk eens Hasna. Vind je dit niet mooi?' Mijn moeder houdt een spuuglelijke zwarte broek omhoog. 'Alle nette Marokkaanse meisjes hebben dit aan. Het zou echt een dame van je maken.' Ik maak afwerende bewegingen en zeg dat het mijn smaak niet is. Ik wil geen kleding van de markt. Mijn moeder kijkt naar me als een kleuter die geen snoepje mag en loopt vervolgens zonder op of omkijken weg. 'Mam, bij nader inzien vind ik de broek misschien wel leuk. Met dat ene truitje dat ik van je heb gekregen staat hij waarschijnlijk toch wel mooi.' Mijn moeder lacht weer, ik ben vijftien euro lichter en een gruwelijk lelijke broek rijker.

De meeste Marokkanen hebben de kunst van de wiloplegging volledig onder de knie. Mijn moeder hoeft bijvoorbeeld maar weg te lopen en ik ga al overstag. Ik ga liever niet met mijn moeder winkelen, omdat ik dan geld uitgeef aan kleding die vervolgens onderin mijn kast eindigt. Ik eet liever ook niet mee bij Marokkaanse familieleden. Op de een of andere manier wordt het vieze eten, terwijl ik zeg dat ik vol zit, telkens op mijn bord bijgeschept.

In Marokko doe ik constant dingen tegen mijn wil in. Zo blijf ik logeren bij een nichtje dat ik eigenlijk niet kan uitstaan. Ik pas de hele dag op mijn neefje met ADHD, neem de werkster mee uit winkelen - op mijn kosten nota bene - en bezoek mijn familie op het platteland. Allemaal dingen die ik voor mijn reis naar Marokko heb afgezworen, maar die mij toch weer worden opgelegd. Je zou denken dat ik na al die jaren op zijn minst een ruggengraat zou hebben gekweekt om weerstand te bieden, maar helaas, ik kan er maar niet tegenop. Het ergste vind ik misschien wel dat het mij, ondanks vele pogingen, maar niet lukt om de wereld naar mijn hand te zetten.

Ik neem de proef op de som en probeer Linda over te halen tot een avondje stappen. Wanneer ik aan Linda vraag wat we gaan doen vanavond kijkt ze stoïcijns voor zich uit. Mijn pruillip en grote Bambi-ogen doen haar niets. 'Toe?' zucht ik. Ze haalt haar schouders op en zwiept nonchalant haar haar naar achter. Ze steekt een sigaret op en kijkt me recht in mijn ogen aan. 'Je wilt je zin hebben, hè?' vraagt ze. Ik schud 'nee' en ontwijk haar blik. Ze heeft me verdomme ook altijd door. Ik probeer een andere tactiek toe te passen. 'Die ene jongen van de vorige keer, die jij zo leuk vond, komt ook.' Er tekent zich een glimlach op Linda's gezicht. Haar ogen beginnen te glinsteren. Ik herken de blik: We gaan niet stappen.

Vanaf nu heb ik het helemaal gehad. Als niemand doet wat ik wil, dan is het andersom ook afgelopen. Geen turkenrokken van de markt meer voor mij. Mijn neefje blijft maar lekker bij zijn moeder, de werkster wordt betaald om te schoonmaken, niet om te winkelen en mijn nichtje moet zich nu toch echt gaan realiseren dat ik haar behoorlijk achterlijk vind. Het manipulatietijdperk is voorgoed voorbij. Of tenminste tot mijn moeder mij weer mee uit winkelen neemt.

Mocro: Nostalgie

door: Hasna El Maroudi May 05 2005

'Ik mis Marokko. Als ik het geld en de tijd had, zou ik vandaag nog een enkele reis boeken.' Ik leg mijn hoofd op mijn moeders schouder. Liefdevol aait ze over mijn wang. 'Als je daar eenmaal bent, wil je toch weer naar Nederland,' zegt ze. Ik weet dat ze de waarheid spreekt, maar op dit moment verlangt elke vezel in mijn lichaam naar de warmte van de Marokkaanse zon. Ik kan de stem van de muezzin al uit de minaret horen komen. Ik voel me opeens volkomen gelukkig wanneer ik hem, weliswaar in mijn hoofd, hoor oproepen tot gebed.

Het meest mis ik de ogenschijnlijk vreemde dingen. Zoals het oude vrouwtje dat tweemaal per week met een zak op haar rug gebonden door de straten van Rabat loopt. Zo nu en dan roept ze 'droog brood!' waardoor de mensen in de huizen haar horen aankomen. Eénmaal per week verkoopt ze dat brood op de markt als veevoer. Soms belt ze ook bij ons thuis aan. Ik maak dan een praatje met haar en geef haar wat extra geld.

Of het op de souk (markt) water drinken bij de waterman. Dat is een door de zon gebruinde man met een grote hoed op. In een tas van paardenhuid draagt hij het water. Soms op verzoek, soms totaal ongevraagd, schenkt hij het in een goudkleurig kom. Ook de waterman kun je van ver al horen aankomen. Met zijn kerstmanbel loopt hij rond op de souk op zoek naar dorstige toeristen.

Tot één van mijn favoriete bezigheden in Marokko behoort het eten van slakken bij de slakkenman. Het is altijd even dringen, maar als je eenmaal een plaatsje hebt bemachtigd rond zijn grote houten kar ben je verzekerd van een heerlijke snack. Een gevoel van heimwee bekruipt me wanneer ik denk aan de veiligheidsspelden waarmee je de slakken uit hun huisje moet pulken. Ik wil de pittige geur van de bouillon weer kunnen ruiken.

Ik wil weer door de oude kasba lopen. Tussen de wit-blauwe huisjes door slenteren tot ik bij de zee uitkom. Ik wil me laten verleiden door de hennameisjes. Ik wil mijn armen laten tatoeëren met de meest waanzinnige creaties. Ik wil bij zonsondergang door de tuinen van het koninklijk paleis wandelen. Ik wil verliefd worden op de stad, op het land en op het volk. Ook al weet ik dat ik er na een week helemaal genoeg van heb en weer zal snakken naar de Nederlandse regenbuien, nu wil ik weer terug naar het Marokko van mijn dromen.

Mocro: Vakantie

door: Hasna el Maroudi Jun 30 2005

Nog een paar weken en het is weer zover. De kriebels zijn bij vooral mijn vader goed te merken. Opgewekt doet hij inkopen voor familie en vrienden in Marokko. Om de haverklap word ik bij hem geroepen om de stand van zaken door te nemen. ‘Heb je nu al geboekt? Nee? Je moet wel opschieten, want de vliegtickets worden steeds duurder. Als je wilt mag je altijd nog mee met de auto. Er is nog plek voor één persoon.’ Wat is mijn pa toch attent, maar nee, ik zal geen gebruik maken van zijn aanbod.

We gaan bijna naar Marokko. Ik met het vliegtuig, mijn ouders met de auto. Als kind heb ik veel plezier gehad aan de autoritten maar ik zie mezelf nu niet meer dagenlang op de achterbank zitten. Niet alleen omdat ik volkomen verveeld, dankzij het gebrek aan internet en televisie, en zwetend van de hitte chagrijnig zou aankomen op onze plaats van bestemming. Nee, vooral omdat ik de gebeurtenissen van een aantal jaar geleden nog lang niet ben vergeten...

De heenweg verliep tot aan Bordeaux vrij goed. Maar toen begon de hitte toe te slaan. Op mijn gemoedstoestand, maar vooral op die van de auto. De temperatuurmeter van de auto bleef maar stijgen. Hijgend en puffend trok de auto onze aanhangwagen vooruit. Mijn vader schonk er geen aandacht aan totdat er rook onder de motorkap vandaan kwam. En dus, halverwege Spanje, begaf onze auto het. Een rit die normaal gesproken 3 dagen behoort te duren werd meteen met een week verlengd. Het repareren van de auto zou eigenlijk niet meer dan drie dagen in beslag hoeven te nemen maar helaas zijn de Spanjaarden gek op hun siësta en weigeren ze dan ook ‘s middags hun nest uit te komen. Ook de zondag is dankzij de rol van de katholieke kerk nog altijd een dag waarop niemand een vinger uitsteekt. En daar zaten we dan, een week lang.

Mijn vader werd alsmaar chagrijniger, mijn broer raakte gefrustreerd en mijn moeder was kwaad op alles wat los of vast zat. Ik ben de koningin der humeurigheid, dus met mij erbij was het feest compleet. Toen we, na zeven dagen, eindelijk weer verder konden waren we voor mijn gevoel in no time bij de boot. Wat is anderhalve dag rijden immers vergeleken bij een week lang vast zitten in een hotel langs de snelweg? Maar dat we bijna in Marokko waren betekende niet dat we allemaal weer vrolijk en gelukkig waren. Integendeel. Mijn vader’s chagrijnigheid sloeg langzaamaan om in zenuwen. De Spaanse politie staat er bekend om streng te zijn en hun autoritaire gedrag zorgde er dus voor dat mijn pa’s zenuwen niet meer naar behoeven functioneren. Daarbij komt nog dat er in Spanje veel criminelen actief zijn die, wanneer je de auto even onbemand achterlaat, drugs in je auto verstoppen. Een handlanger in Marokko zorgt ervoor dat de drugs weer opgepikt wordt.

Zodra de Spaanse politie door het raam van de auto keek en mijn gezicht vergeleek met de babyfoto in mijn Marokkaanse paspoort, tikte mijn vader heftig op zijn stuur. Het zweet stroomde als een rivier van zijn voorhoofd. De politieagent vond het gedrag van mijn vader vreemd en vermoedde dat mijn ouders mensen smokkelden. Mensen Marokko uit smokkelen kan ik enigszins nog begrijpen, maar mensen Marokko in smokkelen is te gek voor woorden. Maar de ‘doe eens gek’ actie van de Spaanse politie zorgde er wel voor dat we vervolgens weer twee dagen kwijt waren. Ze wilden ons gezin verhoren en nog meer foto’s zien. Maar er zat nog een zondag tussen.

Je zou alles kunnen relativeren door te stellen dat een mens niet tweemaal door zoveel slechts kan worden overvallen, maar de terugreis was een nog grotere hel. Onze auto was te zwaar beladen (wat wil je ook met een koelkast op het dak?) wat als gevolg had dat we niet verder mochten rijden. Toen we de helft van onze bezittingen hadden overgeladen in de stationcar van een vriendelijke vrouw die ons te hulp was geschoten, kreeg ik de meest vreselijke uitslag op heel mijn lichaam. Vervolgens brak mijn tweelingbroer zijn been toen hij van een muurtje sprong. Al met al waren we weer langer onderweg dan nodig. Geef mij voortaan dus maar het vliegtuig. Als we dan pech hebben is het ten minste voorgoed over.

Mocro: Naschrift 'de Berbers'

door: Hasna el Maroudi Jun 22 2005

Naar aanleiding van de vele reacties op mijn column "De Berbers" van 2 juni, die ook is verschenen in NRC Handelsblad, wil ik graag uitleg geven over de bedoelingen van mijn column.

Allereerst: ik heb absoluut géén hekel aan Berbers. Ik zal nooit iemand be- en/of veroordelen op zijn of haar afkomst of ras. In mijn omgeving word ik echter steeds meer geconfronteerd met Berbers die Arabieren haten en vice versa. De afgelopen tijd constateer ik een steeds grotere spanning tussen Berberse en Arabische jongeren. Ik vind het schokkend dat jongeren elkaar beoordelen op elkanders achtergrond, terwijl wij allen, met name voor de Nederlandse samenleving, gewoon Marokkaans zijn. Om die reden besloot ik een column te wijden aan deze vijandelijke relatie.

Mijn column was allereerst bedoeld om een discussie aan te wakkeren tussen Arabieren en Berbers. Ik wilde dat de verschillende groepen begrip voor elkaar zouden krijgen (waarom haten “wij” elkaar eigenlijk?) waardoor er mogelijk een oplossing voor deze vete gevonden zou kunnen worden. Die discussie is inderdaad gelukt, want op verschillende fora is de discussie sterk aangewakkerd. Een oplossing is niet gevonden, maar wat niet is, kan nog komen.

Het was mijn bedoeling een luchtige, ironische column te schrijven. Naar aanleiding van de vele, met name boze, reacties kan ik nu zeggen dat dat ook niet is gelukt. Misschien ben ik een beetje doorgeschoten in mijn uitlatingen, maar ik wilde daarmee de spot drijven met een denkwijze die mij bij Arabische jongeren is opgevallen. Het is in ieder geval zeer zeker niet mijn manier van denken.

Ik had mijn column net zo goed vanuit een Berbers perspectief kunnen schrijven, maar heb dat niet gedaan omdat ik meer weet van het Arabische beeld van Berbers, dan van het Berberse beeld van de Arabieren. Na het lezen van de vele reacties op zowel Spunk als Amazigh.nl en Marokko.nl moet ik helaas constateren dat de ruzie van twee kanten komt.

Tenslotte vind ik het heel vervelend als ik mensen met mijn column heb gekwetst. Het was niet mijn bedoeling om racistische of discriminerende gevoelens aan te wakkeren of te creëren. Ik hoop dat jullie inzien dat ik geen slechte bedoelingen had.

Mocro: Nederland

door: Hasna El Maroudi Jun 16 2005

Ik kijk uit het raam van de trein terwijl weilanden passeren. Heerlijk is het gevoel dat ik krijg wanneer de zon achter de polders verdwijnt en het avond wordt. Ik dommel weg bij het zien van molens en koeien in de wei. Ik voel me plots zo Nederlands als maar kan en ik ben gelukkig. Alle zorgen over te betalen rekeningen, vergeten afspraken en nog te maken huiswerk lijken niet meer te bestaan. Als ik mijn ogen sluit blijven de gevlekte koeien en wollige schapen over mijn netvlies lopen. Wat is het leven toch vredig en mooi.

De wereld is in een minder mooie staat wanneer ik mijn ogen weer open. De koetjes en kalfjes staan nog steeds in de wei, de windmolens draaien er nog lustig op los en de zon slaapt, maar tóch voelt het niet meer zo goed. De nacht is te donker, dreigend. Ik voel mijn hart kloppen en hoor mezelf ademen. Tegenover me leest een man 'nee'-schuddend zijn krant. Moord, brand en ontsnapte tbs-ers. Een kind speelt met haar pop, onwetend dat de wereld zo groot en gevaarlijk kan zijn. Ik tik zenuwachtig met mijn nagels op de armleuning. Er kan nu van alles gebeuren.

Lubbers zei in 1990 dat Nederland ziek was. Inmiddels ligt Nederland op haar sterftebed. Groeperingen, verenigd door afkomst, geloof of politieke voorkeur, vallen elkaar aan. Als hongerige wolven storten ze zich in het slachtveld. Rechts-extremisten hebben wederom een moskee in brand gestoken. Het gros van Nederland leest de berichten in de krant, kijkt naar het nieuws en leeft vervolgens gewoon weer verder.

Wanneer ik langs een Lonsdaler loop, klopt mijn hart versneld. In de trein ben ik bang voor een bomaanslag. Wanneer ik met een hoofddoekje omgebonden de moskee in loop, zie ik de denigrerende blikken van autochtonen om mij heen. In de discotheek word ik door Marokkaanse jongens uitgescholden.

Mijn trein rijdt Rotterdam binnen. Ik ben eindelijk thuis. Terwijl ik door het centrum loop kijk ik alsnog constant achterom. Een donkere man op een fiets schreeuwt 'dushi' naar me. Ik denk 'ik ben je schatje niet' maar loop zwijgend door. Een dronken zwerver strompelt richting de Pauluskerk en probeert mij ondertussen mijn laatste centen af te troggelen. Een auto rijdt door rood en koekt bijna een hand in hand lopend stelletje. In gedachten scheld ik alle boosdoeners uit. Ik vind het vervelend dat ik lastig word gevallen, maar tegelijkertijd geeft het ook een gevoel van zekerheid. De leus 'Kunt u een euro missen voor de nachtopvang?' heb ik immers al zo vaak uit de mond van de dakloze horen komen, dat ik het vreemd zou vinden als niemand hem zou zeggen.

En misschien is juist dat wat tegenwoordig zo kenmerkend voor Nederland is. Alle gebeurtenissen zijn vreselijk, maar Nederland zou Nederland niet meer zijn zonder. Bij het openslaan van de krant gaan we er al vanuit dat er wel weer wat naars in zal staan. Goed nieuws is immers geen nieuws. Nederland is als een zieke die op den duur gewend is geraakt aan zijn hoofdpijn en misselijkheid, maar die niet meer zou weten waarover te praten als alle kwaaltjes en pijntjes over zouden zijn. Hoe wordt Nederland ooit weer een gezond land?