Discussie: Columns van Hasna El Maroudi

Mocro: Ouders

door: Hasna El Maroudi Dec 17 2004

Ik sta voor de deur en steek mijn sleutel in het sleutelgat. Voordat ik hem omdraai nog één diepe zucht. Mijn maag maakt een draai van 180 graden en in mijn keel voel ik de zuurheid van kots omhoog klimmen. Ik zet een stap in de hal en roep hallo. Geen antwoord. Ik loop de trap op en roep Salaam. Weer geen antwoord. Ik trap mijn schoenen uit en ren door het huis. Voor de zekerheid controleer ik alle kamers, er is echt niemand thuis. Yes, vrijheid. Onderweg naar huis verzon ik smoezen om mijn late thuiskomst te verklaren. Simpel. Mijn portemonnee lag nog in mijn kluis, ik kwam een leraar tegen, moest uitleggen waarom ik niet in de les was en de trein had vertraging. Lulkoek natuurlijk.

Mijn ouders weten niet wie ik ben. Dat kleine beetje communicatie dat er is bestaat voornamelijk uit geruzie. Frustraties die hoog oplopen omdat ik mezelf niet duidelijk kan maken in het Arabisch. Frustraties omdat ze me niet goed begrijpen wanneer ik overga in het Nederlands. En wanneer ze dan eindelijk doorhebben wat ik zeg, begrijpen ze niet wat ik ermee bedoel. Een aantal jaar terug verkondigde ik tijdens een diner met wat familieleden dat ik zangeres wilde worden. Uit schaamte sloeg mijn moeder haar handen voor haar hoofd. Mijn zus begon te lachen en zei dat ik stil moest wezen. Later die avond bleek dat zangeres gelijk staat aan hoer. Er is sprake van niet alleen een gebrek aan communicatie, maar ook van een andere kijk op de wereld.

Marokkaanse meisjes plegen vaker zelfmoord dan autochtone meisjes. Een simpele oorzaak is helaas niet te vinden, maar ik vermoed dat het verschil in cultuur thuis en buiten een belangrijke reden zal zijn. Thuis is vader of broer de baas. Eeuwig en altijd moeten Marokkaanse meisjes gehoorzamen aan het mannelijk geslacht. De mannen mogen alles. Lopen zelf rustig even op de wallen rond om het menselijk naakt te aanschouwen, als het niet meer dan aanschouwen alleen is. En de moeder? Zij doet net zo goed mee aan het onderdrukken van de meisjes. Zij kon vroeger zelf haar gang niet gaan en nu is het de beurt aan haar dochters. In een afscheidsbrief van een meisje dat zelfmoord pleegde kwam dat duidelijk naar voren. Haar wil om te leven was afgepakt door haar ouders en broers. Haar leven was ingevuld met keuzes van haar moeder. Zo was ze met haar neef getrouwd, omdat haar moeder dat wilde. Ze studeerde rechten, omdat haar moeder dat eiste.

Zo slecht heb ik het thuis nog lang niet. Het idee dat mannen superieur zijn heeft mijn moeder gelukkig achtergelaten in de jaren 60 van Marokko. Maar toch stapelen de irritaties zich huizenhoog op omdat ik niet met mijn ouders kan praten. Ik verzin duizenden smoezen wanneer ik geen zin heb om de confrontatie met mijn ouders aan te gaan. Omdat ik geen zin heb om thuis te komen. Omdat ik geen zin heb om met ze in discussie te gaan. Omdat ik gewoon vrij wil zijn. Maar of dat ligt aan het feit dat mijn ouders Marokkaans zijn of aan mijn post-puberale fase, dat weet ik niet.

Mocro: Marokkaanse jongens

door: Hasna El Maroudi Dec 10 2004

Bij de ingang van het CS staat een groepje jongens. Ze dragen Versace en leren jassen met bontkragen. Verder zijn het net apen. Ze springen, ze schreeuwen en ze krijsen. Wanneer ik dichterbij kom houd ik mijn adem in en zorg ik dat ik goed rechtop loop. Met een tikkeltje arrogantie - ik weet toch wel dat ik hoger op de maatschappelijke ladder sta dan zij - loop ik dwars door het groepje heen. Ik zie alle ogen mijn kant uit draaien, monden houden op te bewegen en alles gaat in slow motion. Ik zie armen omhoog gaan en hoor gefluit. De eerste komt me al achterna. 'Ey schatje, ken ik jou niet ergens van?' Gladjanus. Ik wil iets terug zeggen. Ik wil ad rem zijn. Iets zeggen waardoor zijn vrienden hem keihard uitlachen, ik kan niets bedenken. Ik versnel mijn pas, maar hij doet dat ook. Mijn benen kunnen me door de zenuwen haast niet dragen. Ik hoor de jongen tegen me praten. Het klinkt als het gezoem van een vlieg. Mijn zenuwen beginnen nog harder te werken en zelfs mijn gezicht begint rare trekjes te vertonen. Waarom laat hij me niet gewoon met rust?

Of het in hun genen zit? Geen flauw idee. Komt het doordat ze zogenaamd tot de lagere bevolkingsklasse behoren en zich genoodzaakt voelen op te vallen? Sommigen zeggen van wel, maar ik denk van niet. Ik denk dat het komt doordat ze klitten. Ze zijn het soort klitten die je niet weg krijgt door je haar met anti-klit te wassen, maar alleen door ze rigoureus weg te knippen. Individueel zijn ze vaak aardig, grappig, zelfs leuk om mee om te gaan. Maar zodra ik ze in groepsverband tegenkom wil ik ze het liefst ontwijken. Als het kan zelfs in een straal van een kilometer. Ze zijn irritant.

De jongen komt nu wel akelig dichtbij. 'Kom op hé, wacht nou even!' Mijn hoofd tolt en het liefst wil ik keihard gillen. Ik versnel mijn pas nóg een beetje. Geen succes want hij haalt me weer in. Dan besluit ik niet meer weg te lopen. Ik moet de dialoog aangaan. Ik sta stil en draai me om. 'Waarom achtervolg je me?' Met een trillende stem, maar hard genoeg om echt kwaad te klinken stel ik mijn vraag. 'Heb je niets beters te doen?' Met een grijns van oor tot oor kijkt hij me nu aan. Hij kijkt niet onvriendelijk. 'Niet zo brutaal hè tantetje?' Ik voel me belazerd, beledigd maar toch ook wel opgelucht. Het is mijn buurjongen.

De klootzak moet opvallen bij zijn vrienden. Hij moet stoer zijn en ik ben zijn prooi. Pratend met mij maakt hij een goede indruk op hen. Met mij aan zijn zij is hij de koning. Hij probeert me nog te groeten door middel van vier zoenen maar ik weiger door mijn hoofd terug te trekken. Hij is een klootzak die altijd traditioneel mijn vaders hand zoent om te laten zien dat hij hem respecteert. Hij is zo achterbaks dat hij wanneer hij bij mij thuis met mij praat altijd plechtig zijn ogen neerslaat om te laten zien dat hij mij respecteert, terwijl hij nu in het bijzijn van zijn vrienden heeft hij het lef om te proberen mij te versieren.

Marokkaanse jongens zijn klootzakken. Eigenlijk behoor ik te zeggen dat ze over het algemeen klootzakken zijn, want mijn tweelingbroer en mijn andere twee broers zijn ook Marokkaanse jongens. En laat één ding duidelijk zijn: zij zijn natuurlijk geen klootzakken. Individueel in ieder geval niet. In groepsverband heb ik ze nog nooit gezien en dat wil ik liever zo houden ook. Een Marokkaanse vriendin vertelde me laatst nog dat ze pisnijdig kan worden van alle negatieve berichtgeving over Marokkaanse jongens. Ze vindt het voornamelijk heel gemeen tegenover haar lieve, vrome broer. Haar broer, mijn buurjongen, die nu voor mijn neus staat en een echte Marokkaanse klootzak is.

Mocro: Hip

door: Hasna El Maroudi Jan 27 2005

Vroeger waren Marokkaanse jongeren duidelijk aan hun kleren te herkennen. Ze droegen leren jassen met bontkragen en abnormaal lelijke gekleurde truien. Hier en daar had er eentje ook nog wel een Australian-trainingsjack aan, en ook de Nike Air Max-schoenen zag je vaak. Smakeloze kleding was hun keurmerk. Inmiddels is het tijdperk van 'Hassan met z'n nieuwe jas uit de Zeeman' volledig afgesloten. Elke Marokkaan beseft zich nu dat je met je uiterlijke verschijning mensen kunt afschrikken of juist imponeren. Dat laatste is wat ze tegenwoordig steeds meer proberen te doen.

Het lijkt te werken. Mijn Nederlandse vrienden zijn steeds meer onder de indruk van hun modieuze kleding. Enigszins merkgeil wagen ze zich in allerlei dure kledingzaken. Ze begrijpen volkomen dat de basis van een goede outfit neerkomt op de juiste schoenen, de juiste broek en de juiste accessoires. Alles daaromheen mag worden opgevuld met H&M-kleding. Dat ze proberen er goed uit te zien in Nederland, lijkt een goede stap richting integratie, maar in mijn ogen staan ze nog steeds behoorlijk stil. Enigszins geëvolueerd, doen ze nu alsof ze werkelijk verstand hebben van mode. Terwijl hun kledingstijl gewoon een verandering is van het Marokkaanse uniform. Kon je ze vroeger uittekenen in sloeberige jasjes en met ordinaire sportschoenen aan, nu dragen ze allemaal dezelfde Prada-schoenen en nep Louis Vuitton-tasjes. Kun je het verschil tussen een Marokkaan en Turk niet zien? Bekijk dan hun kleding, Marokkanen lopen rond in dure patserige kleding en Turken nog steeds in dezelfde goedkope troep van tien jaar geleden.

Echt hip kun je mijn Marokkaanse broeders en zusters dus nog steeds niet noemen. Hip zijn betekent een eigen stijl hebben, je individualiteit in je kleding leggen. De Fatimaatjes kopen tijdens de uitverkoop hun Diesel-broeken. De Mohammedjes liggen met z'n allen voor de Shoebaloo klaar wanneer er een nieuwe lading Prada-schoenen binnenkomt om in een keer de hele collectie op te kopen. Ze zijn allemaal hetzelfde. Ik irriteer me vreselijk wanneer een groep meisjes opgewonden in de tram staat te praten over de nieuwe broek die één van hen net heeft aangeschaft. Fatima A., Fatima B. en Fatima van C. gaan allemaal gigantisch uit hun dak. De nieuwe broek is schijnbaar zo geweldig hip. Nieuwsgierig gluur ik naar voren. Irritaties alom. Het is een iets lichtere versie van de Diesel broek die ik op dat moment aanheb. 'Kut,' denk ik 'ik draag dus ook een Marokkaans uniform.' Het doet pijn, maar die broek blijft voortaan liggen in de kast.

Mocro: Polygamie

door: Hasna El Maroudi Feb 24 2005

Voor de westerse man lijkt het wel een droom. Om zonder gezeur van de vrouw er meerdere vrouwen op na te houden. En dat zonder er een geheim van te maken. De ene avond zou hij met de ene vrouw kunnen doorbrengen, terwijl hij de volgende nacht het bed met een ander deelt. Mocht hij het onverhoopt na een paar uurtjes voor gezien willen houden, dan hoeft hij zich alleen maar aan te kleden en de deur uit te lopen. Voor de islamitische man is deze droom werkelijkheid. Monogamie is geen must. Door meerdere vrouwen te huwen kan de man zich vrijelijk tussen hen bewegen. Het is weliswaar niet zo dat hij zonder inspraak van zijn andere vrouwen een echtgenote erbij mag nemen. Als zijn eerste vrouw hem verbiedt met een ander te trouwen, is het zelfs verboden. Vrouwen zijn echter makkelijk te manipuleren en als de man zijn spel goed speelt, kan hij er maar liefst vijf vrouwen op na houden. Zo hoeft hij bovendien niet op zoek naar één perfecte vrouw, iets wat volgens mij onmogelijk is. Alle eigenschappen die hij zoekt in een echtgenote, kan hij nu bij elkaar verzamelen in vier verschillende vrouwen. Wanneer hij de slechte eigenschappen van één specifieke dame zat is, kan hij zijn rug naar haar toe keren en naar één van zijn andere vrouwen gaan.

Hoe graag zou een losbandige westerse man zich schuldig maken aan deze geaccepteerde manier van polygamie? Is het niet te mooi om waar te zijn? Hoewel in Nederland polygaam trouwen onmogelijk is, gebeurt het nog wel. Islamitische polygame mannen trouwen namelijk volgens de islamitische wetgeving. Ondanks de mogelijkheid met meerdere vrouwen te trouwen komen polygame gezinnen in Nederland niet veel voor. Vrouwen hebben het recht om de man te verbieden een andere te trouwen en kunnen het op die manier tegengaan. In Frankrijk echter zijn er nog wèl veel polygame gezinnen, naar schatting 20.000. Inclusief kinderen gaat het over 200.000 mensen. Een gemiddeld polygaam gezin telt daar tien kinderen en dat zijn aardig wat mondjes om te voeden en lichaampjes om te kleden. Een tweede reden dat polygamie niet vaak voorkomt in Nederland is omdat het zo duur is. Vier vrouwen en tien kinderen zijn niet te onderhouden van een gemiddeld maandsalaris.

De vrouwen zijn bovendien grote concurrenten van elkaar. Ieder van hen wilt dolgraag kinderen van de man baren, om zichzelf op die manier belangrijker te maken. Op die manier kan ze meer tijd van de man eisen en de andere vrouwen buiten spel zetten. Dat mondt uiteindelijk uit in een strijdmacht, die fatale gevolgen kan hebben. Het vermoorden van een kind van een van de andere vrouwen is hierbij niet ondenkbaar.

Heel simpel is het spel dus niet. De man bevindt zich eeuwig en altijd in een strijd tussen de vrouwen. Ze willen hem allemaal hebben, maar helemaal krijgen zullen ze hem nooit. Het is vreemdgaan met een staartje. Ik zou dan toch de voorkeur geven aan het echte vreemdgaan. Hoewel je de ander bedriegt, is het een stuk makkelijker. Je hebt geen last van zo’n stelletje zeikwijven die alles op alles zetten om je zoon te baren. Sorry westerse man, geaccepteerde polygamie is écht te mooi om waar te zijn.

Mocro: Donor

door: Hasna El Maroudi Jan 20 2005

‘Ik wil me opgeven voor donortransplantatie,’ zeg ik tegen mijn ma. ‘Ik weet dat het eigenlijk niet mag van de islam, maar ik vind het helpen van mensen in nood heel belangrijk.’ Mijn moeder probeert tegen te stribbelen, maar ik val haar in de reden. ‘Mijn hart mogen ze niet hebben. Om de simpele reden dat het hart symbool staat voor leven en liefde. Alles wat ik ooit gevoeld heb is opgeslagen in mijn hart. Maar verder mogen ze me helemaal kaalplukken als ik dood ben.’ Mijn moeder schudt haar hoofd en fluistert: ‘Moge Allah je behoeden voor de duivel.’ ‘Mam, dit is nog niet alles.’ Mijn moeder heft haar handen op naar de hemel en zegt: ‘Wat nu weer mijn kind, wat nu weer?’ ‘Ik wil me ook inschrijven bij een databank voor beenmergdonatie. Voor mensen met leukemie enzo.’ Mijn moeder kijkt me met ogen vol ongeloof aan. Mijn gedachtes zijn me door de duivel ingefluisterd. Aan mijn moeders gezicht te zien is er geen andere verklaring mogelijk. ‘Moge Allah me behoeden voor de duivel!’

Met enige tegenzin ga ik toch verder met de discussie. ‘Als mijn nieren het niet meer zouden doen, dan zou je toch willen dat ik die van een ander kreeg? Of zou je me liever zien sterven?’ Ik merk dat mijn moeder ook liever dit gesprek uit de weg gaat. Het liefst ziet ze me zonder argumenten te geven van gedachte veranderen. Maar ik heb haar nu in een hoek gedreven en ze moet wel reageren. Wat er uitkomt is een onnozel zinnetje: ‘Het mag niet Hasna, klaar, afgelopen. Natuurlijk zou ik niertransplantatie voor jou aanmoedigen, ik wil mijn kinderen niet zien sterven. Maar ik wil niet dat ze jou leeg plunderen.’

De hypocrisie druipt ervan af. Het is nemen zonder te geven. Leven zonder te laten leven. Uit angst voor wat er in het hiernamaals met een incompleet lichaam zou gebeuren, proberen de meeste moslims drastisch vast te houden aan wat er in de grond toch wegrot. Ondanks dat het een plicht is voor elke moslim om bij ziekte genezing te zoeken, werken ze anderen daar in tegen door zichzelf niet beschikbaar te stellen voor donorschap. Waarom donor zijn in de islam verboden is weet ik niet precies. Ik heb het een en ander op internet geprobeerd uit te zoeken, maar verder dan een uitspraak van één van de vrouwen van de profeet, Aïcha, kom ik niet. Volgens haar is het zo dat het breken van een bot van een dode niet verschilt met het breken van een bot bij een levende. Wanneer ik door een ongeluk mijn arm moet laten breken om het bot goed te laten helen, laat ik de chirurg zijn gang gaan. Wanneer iemand na mijn dood mijn lever nodig heeft om überhaupt te kunnen helen, mag de chirurg wederom zijn gang gaan.

Mijn moeder roept me voor het avondeten. Terwijl we aan tafel zitten snijdt ze het onderwerp weer aan. ‘Ik heb erover nagedacht’ zegt ze ‘het zit denk ik zo. Tijdens je leven is je lichaam van jou. Je mag het niet aantasten, maar verder is het van jou. Als je beenmerg wilt doneren kun je dat gewoon doen, omdat je lichaam zich toch wel weer herstelt. Maar wanneer je dood bent, is je lichaam niet meer jouw bezit. Het is dan weer van Allah.’ Tja, mijn moeder tegen me in het harnas jagen is één ding, maar met Allah krijg ik toch liever geen ruzie. Maar aan de andere kant, wie heeft mij organen harder nodig: Allah of mensen die met smart op een donor aan het wachten zijn. ‘Weet je wat,’ zeg ik tegen mijn moeder ‘Allah krijgt mijn geest, maar lichaam gaat naar de mensen die het echt nodig hebben.’

Mocro: Vloeken

door: Hasna El Maroudi Jan 13 2005

Ik probeer me nog snel vast te houden aan een paal, maar val dan toch echt op mijn kont. Het is zelfs zo dat mijn dikke reet terecht komt op een stoel waar een mevrouw net haar boodschappentas had neergelegd. Terwijl de tram gewoon even hard als tevoor verder raast, excuseer ik mezelf met een rood aangelopen gezicht. Want behalve staan blijven, lukte het me ook niet om er niet bij te vloeken. In het Arabisch riep ik 'Het is de schuld van de joden!' waarna al gauw 'God verbrand alstublieft alle joden!' volgde. Het is niet zo dat ik 'shit' of 'teringzooi' ongepast vind. De Arabische vloekwoorden zijn er bij mij langzaam ingekropen en hebben de plek overgenomen van oer-Nederlandse woorden als 'kut' en 'kanker'.

Natuurlijk wens ik niet alle Joden de hel toe. Ik ken er zat en een hekel heb ik maar aan één. Toch gooi ik dagelijks veel jood-onvriendelijke woorden eruit. Ik geef per uur vaak wel 10 enkeltjes richting inferno weg. Wanneer ik mijn teen stoot, is het hun schuld. Wanneer ik de trein mis, hoor ik het vuur in de hel al knisperen. In mijn geval zijn het ondoordachte uitlatingen zoals wel vaker het geval is bij vloeken. Toen ik mijn zus onlangs een trut noemde, werd mijn moeder boos. Dat soort woorden gebruiken wij thuis niet. Toen ik zei dat mijn zus de pleuris kon krijgen werd mijn ma pas echt laaiend. Ze stond bij wijze van spreken al klaar met de riem. Als ik zo nodig moest schelden, mocht ik absoluut geen ziektes gebruiken. 'Zeg dan gewoon dat het de schuld van de joden is.'

Tussen moslims en joden zijn er al eeuwen ruzies aan de gang. Laat het duidelijk zijn dat dat niet de reden is van mijn gescheld. Als ik iemand een pleurislijer noem is dat niet omdat hij de pleuris heeft. Net zo min bedoel ik wanneer ik zeg 'Allah verbrand alstublieft alle joden' dat ze er allemaal aanmoeten. En de joden kunnen het toch niet verstaan als ik in Arabisch scheld. Ik schaad er niemand mee. Wie vindt het trouwens niet fijn om een ander de schuld te kunnen geven wanneer je zelf iets ontzettend stoms doet? Deze manier van schelden is zo verankerd in onze cultuur, daar verander je niks meer aan. Mijn zus vertelde me dat deze traditie zijn oorsprong vindt in de joodse wijk van Rabat, de hoofdstad van Marokko. In deze wijk, Melah genaamd, werden de lichamen van ter dood veroordeelden door de joden verbrand. Dat veroorzaakte vaak veel opschudding bij de islamitische bevolking. Zij vonden dat ze met de dood al genoeg gestraft waren. Door de lijken te verbranden kunnen ze op de dag des oordeels niet meer terugkomen om door Allah berecht te worden. Op die dag zullen immers alle lichamen uit hun graf opstaan.

Wanneer ik samen met een vriendin een kopje cappuccino in een overvol café drink, probeer ik tegelijkertijd een krantje te lezen. Ik erger me voor de zoveelste keer aan alle slechte berichtgeving over Marokkanen. Uit onderzoek is dit keer gebleken dat criminaliteit in Marokkaanse kringen vaker voorkomt dan in andere. Niet vanwege lage inkomens of sociale kringen, maar omdat niemand in de directe omgeving de criminaliteit afkeurt. Alsof geen enkele Marokkaan criminaliteit afkeurt. We worden weer allemaal over een kam geschoren. Mijn vriendin ziet dat ik kwaad kijk en vraagt wat er aan de hand is. Ik ben inderdaad woedend. 'Het is de schuld van de joden. Moge Allah ze allemaal verbranden in hel.' Ik haat het dat Marokkanen altijd overal de schuld van krijgen.

Mocro: Vloeken

door: Hasna El Maroudi Jan 13 2005

Ik probeer me nog snel vast te houden aan een paal, maar val dan toch echt op mijn kont. Het is zelfs zo dat mijn dikke reet terecht komt op een stoel waar een mevrouw net haar boodschappentas had neergelegd. Terwijl de tram gewoon even hard als tevoor verder raast, excuseer ik mezelf met een rood aangelopen gezicht. Want behalve staan blijven, lukte het me ook niet om er niet bij te vloeken. In het Arabisch riep ik 'Het is de schuld van de joden!' waarna al gauw 'God verbrand alstublieft alle joden!' volgde. Het is niet zo dat ik 'shit' of 'teringzooi' ongepast vind. De Arabische vloekwoorden zijn er bij mij langzaam ingekropen en hebben de plek overgenomen van oer-Nederlandse woorden als 'kut' en 'kanker'.

Natuurlijk wens ik niet alle Joden de hel toe. Ik ken er zat en een hekel heb ik maar aan één. Toch gooi ik dagelijks veel jood-onvriendelijke woorden eruit. Ik geef per uur vaak wel 10 enkeltjes richting inferno weg. Wanneer ik mijn teen stoot, is het hun schuld. Wanneer ik de trein mis, hoor ik het vuur in de hel al knisperen. In mijn geval zijn het ondoordachte uitlatingen zoals wel vaker het geval is bij vloeken. Toen ik mijn zus onlangs een trut noemde, werd mijn moeder boos. Dat soort woorden gebruiken wij thuis niet. Toen ik zei dat mijn zus de pleuris kon krijgen werd mijn ma pas echt laaiend. Ze stond bij wijze van spreken al klaar met de riem. Als ik zo nodig moest schelden, mocht ik absoluut geen ziektes gebruiken. 'Zeg dan gewoon dat het de schuld van de joden is.'

Tussen moslims en joden zijn er al eeuwen ruzies aan de gang. Laat het duidelijk zijn dat dat niet de reden is van mijn gescheld. Als ik iemand een pleurislijer noem is dat niet omdat hij de pleuris heeft. Net zo min bedoel ik wanneer ik zeg 'Allah verbrand alstublieft alle joden' dat ze er allemaal aanmoeten. En de joden kunnen het toch niet verstaan als ik in Arabisch scheld. Ik schaad er niemand mee. Wie vindt het trouwens niet fijn om een ander de schuld te kunnen geven wanneer je zelf iets ontzettend stoms doet? Deze manier van schelden is zo verankerd in onze cultuur, daar verander je niks meer aan. Mijn zus vertelde me dat deze traditie zijn oorsprong vindt in de joodse wijk van Rabat, de hoofdstad van Marokko. In deze wijk, Melah genaamd, werden de lichamen van ter dood veroordeelden door de joden verbrand. Dat veroorzaakte vaak veel opschudding bij de islamitische bevolking. Zij vonden dat ze met de dood al genoeg gestraft waren. Door de lijken te verbranden kunnen ze op de dag des oordeels niet meer terugkomen om door Allah berecht te worden. Op die dag zullen immers alle lichamen uit hun graf opstaan.

Wanneer ik samen met een vriendin een kopje cappuccino in een overvol café drink, probeer ik tegelijkertijd een krantje te lezen. Ik erger me voor de zoveelste keer aan alle slechte berichtgeving over Marokkanen. Uit onderzoek is dit keer gebleken dat criminaliteit in Marokkaanse kringen vaker voorkomt dan in andere. Niet vanwege lage inkomens of sociale kringen, maar omdat niemand in de directe omgeving de criminaliteit afkeurt. Alsof geen enkele Marokkaan criminaliteit afkeurt. We worden weer allemaal over een kam geschoren. Mijn vriendin ziet dat ik kwaad kijk en vraagt wat er aan de hand is. Ik ben inderdaad woedend. 'Het is de schuld van de joden. Moge Allah ze allemaal verbranden in hel.' Ik haat het dat Marokkanen altijd overal de schuld van krijgen.

Marokko: Een elitaire zwarte school

door: Yasmine Zerktouni Jan 11 2005

Ik zit op een zwarte school. Negentig procent van de leerlingen is van Marokkaanse afkomst, meer dan genoeg om Nederlandse ouders de stuipen op het lijf te jagen. En toch is mijn school, het Lycée Lyautey, een van de meest prestigieuze en felbegeerde van heel Marokko.

Elk jaar weer wordt de school overspoeld met zoveel aanvragen voor inschrijvingen dat de wachtlijsten buitensporig lang zijn. De school kan zich dus een zeer streng toelatingsbeleid permitteren, dat gebaseerd is op discriminatie op grond van nationaliteit, dat wil zeggen: allochtonen - bedoeld wordt hier EU leerlingen met uitzondering van Fransen - hebben voorrang op voorwaarde dat ze dubbel schoolgeld betalen. Voor autochtone - lees: Marokkaanse - leerlingen geldt dat ze voor de kleuterklas een toets moeten afleggen.

Persoonlijk heb ik mijn eerste toelatingsexamen moeten afleggen toen ik amper drie jaar oud was met als resultaat: gezakt. Gelukkig kreeg ik een jaar later een herkansing. Tenslotte kun je het altijd nog proberen via corruptie. Boze tongen beweren dat sommige ‘nouveaux riches’ een plek voor hun kinderen afkopen door middel van een goed gevulde enveloppe. Zeker is dat het altijd handig is relaties op hoog diplomatiek niveau te hebben. Omdat het maar zo weinigen lukt op deze felbegeerde school een felbegeerde plek te bemachtigen, worden we ook wel de ‘jeunesse dorée’ genoemd. Zo bevind ik mij dan op de schoolcampus tussen zo’n 4000 leerlingen merendeels verwende afstammelingen van wat zichzelf tot de elite van Marokko rekent. Zij zijn de hoop op een betere toekomst van Marokko.

Een voor een arriveren ze aan de schoolpoort, niet op de fiets, maar gebracht door hun pa in een dikke Mercedes, door hun ma in een vette four-wheel-drive, of door hun chauffeur in een middenklasser. Knappe meiden, op hoge hakken, in hippe superstrakke merkkleding importeren de laatste modetrends uit Parijs. De kledingcode is duidelijk: strak, hip en uitdagend, nergens géén hoofddoekjes of sluiers want die zijn gewoon verboden op deze seculiere school. De rugzakken zijn zonder uitzondering van Eastpack, in combinatie met pareltasjes. De jongens stappen slaperig uit hun auto, hun chauffeur nog uitkafferend die misschien te vroeg, te laat, te snel of te langzaam was. Een pot gel op in de haren, gekleed in Energie en Von Dutch-kleren, sigaret tussen de vingers en nog opscheppend over het super weekend dat ze hebben gehad. De juiste merkbril of mobiel maken het geheel compleet.

Achterstandsleerlingen komen hier nauwelijks voor. Leerlingen die niet optimaal presteren nemen gewoon een privé-lesboer thuis of gaan naar een van de bijles-instituten die overal als een ware sprinkhanenplaag opduiken om de schoolprestaties nog wat op te krikken. Alsof het niet al meer dan genoeg is om je van acht uur ‘s morgens tot zes uur ’s avonds op school te vervelen, kiezen ze ook nog eens vrijwillig voor deze avondscholen. Voor de leraren is dit bijlesklussen natuurlijk lucratieve business.

Iedereen is gefixeerd op de betavakken en wil koste wat kost exact kiezen. Wie denkt dat er dan helemaal geen problemen zijn op deze zwarte school, heeft het mis. Ook jongeren met een gouden randje kunnen voor overlast en ongemak zorgen. Ze permitteren het zich om tijdens de lessen, voor zover ze niet spijbelen, uitgebreid over hun nieuwste mp3-speler, de laatste mobiel te kletsen en de laatste roddels door te nemen. De meiden gebruiken de les, behalve om te babbelen en te sms-en, om hun make-up bij te werken en hun nagels te vijlen. Ze tonen weinig respect voor de leraren in het algemeen, en de leraar Arabisch in het bijzonder. Niemand mag deze leerlingen tegenspreken want dat zijn ze niet gewend: thuis immers staat het voltallige personeel altijd klaar om aan al hun grillen, eisen en wensen tegemoet te komen, of ze nu ergens onverwacht naar toe gereden willen worden, of plotseling trek krijgen in verse chocoladecake. En dan te bedenken dat deze snobs op een gewone nederlandse school niets m

Mocro: Bruiloftje spelen

door: Hasna El Maroudi Jan 06 2005

Ik zie de oranje Mercedes Benz-bus in de verte staan. Met blote voeten ren ik over de woestijnachtige grond naar de auto. Mijn ouders, broers en zussen zitten al in de auto en staan op het punt mij hier achter te laten. Het spookt door mijn hoofd. Ze willen me niet meer hebben. En ze hebben gelijk, na wat ik allemaal gedaan heb. Ik voel me vies. Smerig. Ik hoop dat ze het niet aan me kunnen zien. Dat mijn moeder het niet kan ruiken.

Mijn oom heeft een gigantisch villa op het platteland in Marokko. Je kan het huis bereiken door een grote oprijlaan met aan iedere zijde niets behalve vlakte. Niet het groene soort zoals hier in Nederland, maar dor en droog. De grond onder mijn voeten is net zo oranje als de henna op mijn handen. Elk jaar als we op vakantie zijn in Marokko komen we hier op visite.

Samen met twee nichtjes was ik aan het spelen in de huiskamer. Hier ontvangt mijn oom zijn elitaire vrienden en rijke collega's. De kamer is heel bijzonder ingericht met handgemaakte lange fauteuils bedekt met de duurste stoffen. Er staan tafels afgezet met goud en zilver. Mijn nichtjes mochten daar nooit komen, maar toen ik erbij was wel. Ik kom namelijk uit Nederland.

We speelden bruiloftje. Ik wilde dolgraag de bruidegom zijn, net als mijn nichtjes. Ik werd de bruid. Ik moest onderdanig zijn aan de man, de bruidegom. Zo palmden ze me in en lieten ze me doen wat zij wilden. Ruim een half uur waren we in de weer met het passen van de veel te grote jurken van mijn tante passen. Uiteindelijk werden mijn nichtjes ongeduldig en droegen ze me op een jurk te kiezen, welke dan ook. In de huiskamer stonden twee grote tronen. In één daarvan nam ik plaats. De ander was voor mijn nichtje, de bruidegom.

We dronken melk, aten dadels en dansten zonder muziek. Het duurde uren en we raakten maar niet verveeld. Op een gegeven moment hoorde ik mijn ouders mijn naam roepen. Ze wilden naar huis. Wij verstopten ons achter de banken. Ze konden ons daar nooit vinden. Mijn moeder nam mijn op de grond gegooide sandalen mee. Misschien omdat ze dacht dat ik ze daar vergeten was, of wellicht omdat ze me onbewust wilden straffen voor wat ik aan het doen was. Ik wist dat ik weg moest. Mijn ouders stonden op het punt te vertrekken, maar mijn nichtjes wilden er niets van weten. De bruiloft was nog niet afgelopen.

Ze namen me mee naar een bijkamertje. Hier zou de huwelijksnacht plaatsvinden. Ze kleedden me uit en elk deel van mijn lichaam werd grondig onderzocht. Mijn benen werden gespreid en hun handen waren overal. Ik stribbelde tegen, maar ze gingen door. Zo hoorde een bruiloft te eindigen. Ik was de bruid, zij de bruidegom. Gelukkig kwam mijn grote neef naar boven en hoorde hij het gerommel in de kamer. Toen hij op de deur klopte, lieten mijn nichtjes gelijk los. We waren betrapt. Ze lieten me los en ik kleedde me snel aan. We verstopten ons in een kast en wachtten tot hij weg was. Na een kwartier kwamen we weer tevoorschijn. Het spel was ten einde en ik kon weg.

Wat is het toch met seks en de Arabische cultuur? Iedereen die erover praat wordt weggesist. Ik begrijp dat het iets is dat pas na het huwelijk dient te geschieden, maar waarom is het spreken erover taboe? Door erover te praten onderwijs je men alleen. Mijn nichtjes waren nieuwsgierig. Zij zaten in een leeftijd waarin ze dingen wilden ontdekken. Thuis konden ze er niet over praten, maar de Grote Daad spookte door hun hoofd. Zij hebben mij misbruikt, omdat ze niet anders konden. De drang was te groot om te weerstaan. Het verbod op spreken over seks mondt uit in misbruik. Kijk bijvoorbeeld naar de katholieke priesters, kijk maar naar mijn nichtjes.

Wat er gebeurt is, is vreselijk. Maar wat ik nog erger vind is dat het doorgaat. Marokko moderniseert, maar de gebruiken blijven achter. Uit schaamte praat men niet over seks. Uit wanhoop worden kinderen misbruikt. Jarenlang heb ik alles opgekropt. Ik kon er niet over praten en had het gevoel dat het ook niet mocht. Wat ik gedaan had, was namelijk niet goed. Het mag niet van Allah, het mag niet van de Koran.

Nu ren ik naar de bus in de hoop dat ze me hier niet achterlaten.

Mocro: Bruiloftje spelen

door: Hasna El Maroudi Jan 06 2005

Ik zie de oranje Mercedes Benz-bus in de verte staan. Met blote voeten ren ik over de woestijnachtige grond naar de auto. Mijn ouders, broers en zussen zitten al in de auto en staan op het punt mij hier achter te laten. Het spookt door mijn hoofd. Ze willen me niet meer hebben. En ze hebben gelijk, na wat ik allemaal gedaan heb. Ik voel me vies. Smerig. Ik hoop dat ze het niet aan me kunnen zien. Dat mijn moeder het niet kan ruiken.

Mijn oom heeft een gigantisch villa op het platteland in Marokko. Je kan het huis bereiken door een grote oprijlaan met aan iedere zijde niets behalve vlakte. Niet het groene soort zoals hier in Nederland, maar dor en droog. De grond onder mijn voeten is net zo oranje als de henna op mijn handen. Elk jaar als we op vakantie zijn in Marokko komen we hier op visite.

Samen met twee nichtjes was ik aan het spelen in de huiskamer. Hier ontvangt mijn oom zijn elitaire vrienden en rijke collega's. De kamer is heel bijzonder ingericht met handgemaakte lange fauteuils bedekt met de duurste stoffen. Er staan tafels afgezet met goud en zilver. Mijn nichtjes mochten daar nooit komen, maar toen ik erbij was wel. Ik kom namelijk uit Nederland.

We speelden bruiloftje. Ik wilde dolgraag de bruidegom zijn, net als mijn nichtjes. Ik werd de bruid. Ik moest onderdanig zijn aan de man, de bruidegom. Zo palmden ze me in en lieten ze me doen wat zij wilden. Ruim een half uur waren we in de weer met het passen van de veel te grote jurken van mijn tante passen. Uiteindelijk werden mijn nichtjes ongeduldig en droegen ze me op een jurk te kiezen, welke dan ook. In de huiskamer stonden twee grote tronen. In één daarvan nam ik plaats. De ander was voor mijn nichtje, de bruidegom.

We dronken melk, aten dadels en dansten zonder muziek. Het duurde uren en we raakten maar niet verveeld. Op een gegeven moment hoorde ik mijn ouders mijn naam roepen. Ze wilden naar huis. Wij verstopten ons achter de banken. Ze konden ons daar nooit vinden. Mijn moeder nam mijn op de grond gegooide sandalen mee. Misschien omdat ze dacht dat ik ze daar vergeten was, of wellicht omdat ze me onbewust wilden straffen voor wat ik aan het doen was. Ik wist dat ik weg moest. Mijn ouders stonden op het punt te vertrekken, maar mijn nichtjes wilden er niets van weten. De bruiloft was nog niet afgelopen.

Ze namen me mee naar een bijkamertje. Hier zou de huwelijksnacht plaatsvinden. Ze kleedden me uit en elk deel van mijn lichaam werd grondig onderzocht. Mijn benen werden gespreid en hun handen waren overal. Ik stribbelde tegen, maar ze gingen door. Zo hoorde een bruiloft te eindigen. Ik was de bruid, zij de bruidegom. Gelukkig kwam mijn grote neef naar boven en hoorde hij het gerommel in de kamer. Toen hij op de deur klopte, lieten mijn nichtjes gelijk los. We waren betrapt. Ze lieten me los en ik kleedde me snel aan. We verstopten ons in een kast en wachtten tot hij weg was. Na een kwartier kwamen we weer tevoorschijn. Het spel was ten einde en ik kon weg.

Wat is het toch met seks en de Arabische cultuur? Iedereen die erover praat wordt weggesist. Ik begrijp dat het iets is dat pas na het huwelijk dient te geschieden, maar waarom is het spreken erover taboe? Door erover te praten onderwijs je men alleen. Mijn nichtjes waren nieuwsgierig. Zij zaten in een leeftijd waarin ze dingen wilden ontdekken. Thuis konden ze er niet over praten, maar de Grote Daad spookte door hun hoofd. Zij hebben mij misbruikt, omdat ze niet anders konden. De drang was te groot om te weerstaan. Het verbod op spreken over seks mondt uit in misbruik. Kijk bijvoorbeeld naar de katholieke priesters, kijk maar naar mijn nichtjes.

Wat er gebeurt is, is vreselijk. Maar wat ik nog erger vind is dat het doorgaat. Marokko moderniseert, maar de gebruiken blijven achter. Uit schaamte praat men niet over seks. Uit wanhoop worden kinderen misbruikt. Jarenlang heb ik alles opgekropt. Ik kon er niet over praten en had het gevoel dat het ook niet mocht. Wat ik gedaan had, was namelijk niet goed. Het mag niet van Allah, het mag niet van de Koran.

Nu ren ik naar de bus in de hoop dat ze me hier niet achterlaten.