Het is relatief, je kunt het zelf maken als je het wilt en toch heb je er doorgaans te weinig van.
Tijd...!
Een veelgehoorde klacht en een vaak gebruikt excuus is; te weinig tijd...

Omdat ik er destijds niets meer van wilde weten, heb ik jaren geleden besloten mijn horloge af te doen en het zelfs moedwillig kwijt te raken. Maar ook ik moest me in de maatschappij kunnen handhaven en ik had zo nu en dan toch ook om die reden vaste verplichtingen om in mijn eigen levensonderhoud te voorzien.

Ik kocht een bijna nieuwe auto, maar het klokje dat in het dashboard stond te schitteren was voor zichzelf begonnen. Het liep zo af en toe, maar meer af dan toe. Mijzelf beseffend dat ik toch op tijd moest zijn tijdens het uitvoeren van de werkzaamheden op afspraak, kocht ik bij een benzinestation een digitaal klokje. Met enige tegenzin haalde ik het klokje van 15 euro uit de verpakking en deed een poging het gelijk te zetten conform de stem van de telefonische tijdmelding. Ik drukte herhaaldelijk op het gelijkzet-knopje maar aangezien dit niet werkte, drukte ik nog wat harder. Het knopje kroop daardoor blijkbaar in zijn schulp, want het zat muurvast; geen beweging meer in te krijgen.

Met de pest in mijn donder reed ik terug naar het benzinestation met een klacht. Men zou het nakijken; de volgende dag mocht ik terugkomen. Ik kreeg te horen dat het niet te repareren was en kreeg een tweede, zelfde exemplaar voor de helft van het geld. De 'strop' werd gedeeld door twee partijen. Opnieuw haalde ik het klokje uit de verpakking en ik ging nu heel voorzichtig te werk bij het gelijkzetten. Maar opnieuw wist ik het knopje naar onbereikbare oorden te drukken. Dat de 'tijd' zich niet welkom noch uitgenodigd voelde en daarom niet mijn metgezel wilde zijn, drong niet tot me door. Er kwam een naald aan te pas en met veel moeite kreeg ik de 'tijd' gelijk aan de boodschap van de telefoonstem.

Ik liep naar de auto, maakte het dubbelzijdige plakband vrij en lijmde het klokje met een tevreden grijns op het dashboard. Zomertijd en wintertijd konden niet meer bestaan nu het eenmaal gelijk stond en het knopje ergens rondkroop in het binnenste mechanisme. Maar dat houdt me scherp tijdens het omrekenen.

De volgende morgen echter was het klokje verdwenen; slechts de sporen waren achtergebleven. Twee strookjes dubbelzijdig plakband waren het bewijs van mijn herinnering dat er uberhaupt een tijdmelding had gezeten, zij het niet voor lang. Graaiend onder de autostoelen kwam het weer tevoorschijn en onder luide krachttermen wist ik het opnieuw vast te plakken. Het duurde slechts een uur voordat het wederom domicilie had gekozen onder mijn bestuurdersstoel.

Daarop reed ik naar de doe-het-zelf zaak en kocht een dubbelzijdig plakband waarmee je je vingers niet meer van elkaar zou kunnen krijgen zonder een poliklinische ingreep. Ik plakte het klokje voor eens en voor altijd vast.

Volgend weekend is het weer zover. De klok moet een uurtje vooruit. Ik kan natuurlijk een stukje uit het dashboard zagen. Of een nieuwe auto kopen met een deugdelijk uurwerk. Maar ik denk dat ik mijn klokje gewoon op wintertijd verder laat dralen. Dan heb ik iedere avond nog een extra uurtje tijd over als de dag eigenlijk al om is.

Kan ik tenminste eindelijk eens zeggen dat ik tijd heb weten 'te máken'.
Waarvan akte!